Ράνταγκαστ

O Radagast ο Καφετής, που ονομάζεται επίσης Aiwendil, ήταν ένας από τους πέντε Μάγους, ή Istari. Ήταν καλός φίλος του Gandalf του Γκρίζου, τον οποίο βοηθούσε περιστασιακά. Ήταν σοφότερος από κάθε άλλον σε οτιδήποτε αφορούσε βότανα, φυτά και ζώα, ενώ λέγεται ότι μιλούσε τις γλώσσες των πουλιών. Ασχολήθηκε κυρίως με την ευημερία του φυτικού και ζωικού κόσμου και έτσι δεν συμμετείχε έντονα στον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού, μετά το πέρας του οποίου η μοίρα του δεν είναι γνωστή. Radagast σημαίνει "Φροντιστής των Ζώων" στην Adûnaic, ενώ Aiwendil σημαίνει "Φίλος των Πουλιών" στην Quenya.

 
Ο Ράνταγκαστ, ονομαζόμενος αρχικά Αιγουέντιλ που σημαίνει "Φίλος των Πουλιών", ήταν ένας Μάια της Γιαβάννα. Στο Βάλινορ, τη γη των Βάλαρ, συγκλήθηκε ένα συμβούλιο από τον Μάνγουε, τον αρχηγό των Βάλαρ, λίγο μετά την ήττα του Σάουρον από την Τελευταία Συμμαχία των Ξωτικών και των Ανθρώπων. Αν και ο Σάουρον ηττήθηκε, αργότερα αποδείχθηκε ότι δεν είχε καταστραφεί ολοκληρωτικά, ώστε ανακτώντας τις δυνάμεις του, η σκιά του άρχισε να πέφτει στη Μέση-Γη για δεύτερη φορά. Αποφασίστηκε τότε από τους Βάλαρ να στείλουν πέντε απεσταλμένους στη Μέση-Γη για να βοηθήσουν τους Ανθρώπους και τα Ξωτικά. Εκτός από τον Αιγουέντιλ, οι άλλοι τέσσερις που επιλέχθηκαν ήταν ο Ολόριν (Γκάνταλφ), ο Κούρουμο (Σάρουμαν) και οι Άλαταρ και Παλλάντο (οι Γαλάζιοι Μάγοι).

Ιστάρι

Η λέξη μάγος αποτελεί μετάφραση από την Quenya της λέξης istar: ένας από τα μέλη μιας "τάξης" (όπως την ονόμαζαν), που ισχυριζόταν ότι κατείχε, και το έδειχνε, εξαιρετική γνώση της ιστορίας και της φύσης του Κόσμου. [....] Υποτίθεται πως ήταν (αρχικά), σύμφωνα με εκείνους που είχαν δοσοληψίες μαζί τους, Άνθρωποι που είχαν αποκτήσει σοφία και κατείχαν τέχνες ύστερα από μακρόχρονη και κρυφή σπουδή. 

Πρωτοεμφανίστηκαν στη Μέση-Γη το έτος 1000 της Τρίτης Εποχής, αλλά για πολύν καιρό κυκλοφορούσαν με τη μορφή ηλικιωμένων ανθρώπων αλλά υγιών σωματικά· περιπλανώμενοι ταξιδιώτες, που αποκτούσαν γνώση της Μέσης-Γης και όλων όσων κατοικούσαν εκεί, χωρίς όμως να αποκαλύπτουν σε κανέναν τις δυνάμεις τους και τους σκοπούς τους. Αλλά καθώς η σκιά του Σάουρον άρχισε να μεγαλώνει και να ξαναπαίρνει μορφή, έγιναν πιο δραστήριοι και προσπαθούσαν πάντα να αντιστέκονται στο μεγάλωμα της Σκιάς και να κινητοποιούν τα Ξωτικά και τους Ανθρώπους σε επαγρύπνηση. Τότε οι Άνθρωποι άρχισαν να διαδίδουν φήμες παντού για τις κινήσεις τους και για το ότι ανακατεύονταν σε πολλές υποθέσεις. Και οι Άνθρωποι παρατήρησαν ότι δεν πέθαιναν, αλλά έμεναν απαράλλαχτοι (εκτός και αν γερνούσαν λίγο στην όψη), ενώ οι πατεράδες και οι γιοι των Ανθρώπων πέθαιναν. Έτσι οι Άνθρωποι άρχισαν να τους φοβούνται, ακόμα και όταν τους αγαπούσαν και θεωρούσαν ότι κατάγονταν από τη γενιά των Ξωτικών (με την οποία, πράγματι, έκαναν συχνά παρέα).