Άλαταρ & Παλλάντο - Οι Γαλάζιοι Μάγοι

Ο Alatar, που ονομάζεται επίσης Morinehtar, και ο Pallando, που ονομάζεται επίσης Rómestámo, ήταν Maiar του Vala Oromë του Κυνηγού και δύο από τους πέντε Istari. Στάλθηκαν στη Μέση-Γη στην Δεύτερη Εποχή - όπου έγιναν οι Ithryn Luin, ή οι "Γαλάζιοι Μάγοι" - για να βοηθήσουν τους Ελεύθερους Λαούς να εγείρουν ανταρσίες εναντίον του Sauron και των υπηρετών του. Είναι πιθανό να έγιναν οι ιδρυτές μυστικών και μαγικών λατρειών, αλλά η τελική τους μοίρα παραμένει άγνωστη. Alatar σημαίνει "Αυτός που ήρθε μετά" και Morinehtar σημαίνει "Δολοφόνος του Σκότους" στην Quenya, ενώ Rómestámo σημαίνει "Βοηθός απ' την Ανατολή", επίσης στην Quenya.

Ο Άλαταρ ήταν αρχικά ένας Μάια του Όρομε του Κυνηγού, με το όνομα Μοχρινέχταρ, και πιθανώς έζησε στα δάση του στο Άμαν, δυτικά της Μέσης-Γης. Οι άλλοι υπηρέτες του Όρομε περιλάμβαναν τον Ρομεστάμο (αργότερα Παλλάντο), ο οποίος ήταν φίλος του Μοχρινέχταρ, και τον οποίο αργότερα θα επέλεγε να ταξιδέψει μαζί του. Σε κάποιο σημείο της Δεύτερης Εποχής, περίπου την περιόδο που σφυρηλατήθηκαν τα Δαχτυλίδια της Δύναμης, επιλέχθηκαν από τους Βάλαρ οι δύο αυτοί Μάιαρ που θα στέλνονταν στην Ανατολή της Μέσης-Γης για να προκαλέσουν εξέγερση εναντίον του Σάουρον και να βοηθήσουν τις λίγες φυλές των Ανθρώπων που αρνήθηκαν να προσκυνήσουν τον Μόργκοθ στην Πρώτη Εποχή.

Ράνταγκαστ

O Radagast ο Καφετής, που ονομάζεται επίσης Aiwendil, ήταν ένας από τους πέντε Μάγους, ή Istari. Ήταν καλός φίλος του Gandalf του Γκρίζου, τον οποίο βοηθούσε περιστασιακά. Ήταν σοφότερος από κάθε άλλον σε οτιδήποτε αφορούσε βότανα, φυτά και ζώα, ενώ λέγεται ότι μιλούσε τις γλώσσες των πουλιών. Ασχολήθηκε κυρίως με την ευημερία του φυτικού και ζωικού κόσμου και έτσι δεν συμμετείχε έντονα στον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού, μετά το πέρας του οποίου η μοίρα του δεν είναι γνωστή. Radagast σημαίνει "Φροντιστής των Ζώων" στην Adûnaic, ενώ Aiwendil σημαίνει "Φίλος των Πουλιών" στην Quenya.

 
Ο Ράνταγκαστ, ονομαζόμενος αρχικά Αιγουέντιλ που σημαίνει "Φίλος των Πουλιών", ήταν ένας Μάια της Γιαβάννα. Στο Βάλινορ, τη γη των Βάλαρ, συγκλήθηκε ένα συμβούλιο από τον Μάνγουε, τον αρχηγό των Βάλαρ, λίγο μετά την ήττα του Σάουρον από την Τελευταία Συμμαχία των Ξωτικών και των Ανθρώπων. Αν και ο Σάουρον ηττήθηκε, αργότερα αποδείχθηκε ότι δεν είχε καταστραφεί ολοκληρωτικά, ώστε ανακτώντας τις δυνάμεις του, η σκιά του άρχισε να πέφτει στη Μέση-Γη για δεύτερη φορά. Αποφασίστηκε τότε από τους Βάλαρ να στείλουν πέντε απεσταλμένους στη Μέση-Γη για να βοηθήσουν τους Ανθρώπους και τα Ξωτικά. Εκτός από τον Αιγουέντιλ, οι άλλοι τέσσερις που επιλέχθηκαν ήταν ο Ολόριν (Γκάνταλφ), ο Κούρουμο (Σάρουμαν) και οι Άλαταρ και Παλλάντο (οι Γαλάζιοι Μάγοι).

Σάρουμαν (Κουρουνίρ)

O Saruman, που ονομάζεται Curunir στην Sindarin και Curumo στην Quenya (μεταφράζεται "Άνθρωπος της Δεξιοσύνης" και στις δύο γλώσσες), επίσης επονομαζόμενος o Λευκός, των Πολλών Χρωμάτων, ο Λευκός Μάγος, Επικεφαλής του Λευκού Συμβουλίου και Άρχοντας του Isengard, ήταν ένας Μάγος (Istar), ο οποίος ήρθε στη Μέση-Γη ως απεσταλμένος των Valar κατά τη διάρκεια της Τρίτης Εποχής (1000 - 3019, ζώντας στην Μέση-Γη για 2019 χρόνια). Αρχικά, ήταν ο αρχηγός των Μάγων και του Λευκού Συμβουλίου που αντιτάχθηκε στον Sauron. Oι εκτεταμένες, ωστόσο, μελέτες του για τη σκοτεινή μαγεία τον οδήγησαν τελικά στην επιθυμία του να αποκτήσει το Ένα Δαχτυλίδι. Πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να συμμαχήσει με τον Sauron και στη συνέχεια να τον προδώσει, ο Saruman συμμάχησε και συνέταξε το Isengard με τη Mordor στον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού, στον οποίο όμως νικήθηκε.

Ο Σάρουμαν ήταν ο πρώτος από τους πέντε Μάγους που έφτασαν στη Μέση-Γη, στο τέλος της πρώτης χιλιετίας της Τρίτης Εποχής. Λέγεται ότι ήταν ο μεγαλύτερος της τάξης και αναγνωρίστηκε ως ο επικεφαλής των Ιστάρι. Κατοικούσε στο φρούριο του Όρθανκ στο Ίσενγκαρντ και ήταν ανταγωνιστής των Ελεύθερων Λαών στον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού.

Γκάνταλφ (Ολόριν)

O Gandalf ο Γκρίζος, αργότερα γνωστός ως Gandalf ο Λευκός, που ονομαζόταν αρχικά Olorin (σε Quenya "Ονειρευτής"), Tharkun (σε Khuzdul "Γκρίζος Άνθρωπος" ή "Άνθρωπος με το Ραβδί") και Mithrandir (σε Sindarin "Γκρίζος Ταξιδευτής"), ήταν ένας Μάγος (Istar) ο οποίος στάλθηκε από το Valinor για να πολεμήσει την απειλή τoυ Sauron. Πήγε μαζί με τον Thorin και την Ομάδα του για να ξαναπάρουν το Erebor από τον Δράκο Smaug, συγκάλεσε την Συντροφιά του Δαχτυλιδιού για να καταστρέψει το Ένα Δαχτυλίδι, και οδήγησε τους Ελεύθερους Λαούς στην τελική εκστρατεία του Πολέμου του Δαχτυλιδιού.

Θεωρούμενος ο σοφότερος των Μάιαρ, ο Γκάνταλφ αρχικά ήταν Μάια του Μάνγουε, της Βάρντα, του Ίρμο και της Νιέννα, με το όνομα Ολόριν. Όταν οι Βάλαρ αποφάσισαν να στείλουν το τάγμα των Ιστάρι (επίσης γνωστοί ως Μάγοι) στη Μέση-Γη για να συμβουλεύουν και να βοηθούν όλους όσους αντιμάχονταν τον Σκοτεινό Άρχοντα Σάουρον, ο Μάνγουε και η Βάρντα αποφάσισαν να συμπεριλάβουν τον Ολόριν ως τρίτο ανάμεσα στους πέντε που στάλθηκαν. 

Ιστάρι

Η λέξη μάγος αποτελεί μετάφραση από την Quenya της λέξης istar: ένας από τα μέλη μιας "τάξης" (όπως την ονόμαζαν), που ισχυριζόταν ότι κατείχε, και το έδειχνε, εξαιρετική γνώση της ιστορίας και της φύσης του Κόσμου. [....] Υποτίθεται πως ήταν (αρχικά), σύμφωνα με εκείνους που είχαν δοσοληψίες μαζί τους, Άνθρωποι που είχαν αποκτήσει σοφία και κατείχαν τέχνες ύστερα από μακρόχρονη και κρυφή σπουδή. 

Πρωτοεμφανίστηκαν στη Μέση-Γη το έτος 1000 της Τρίτης Εποχής, αλλά για πολύν καιρό κυκλοφορούσαν με τη μορφή ηλικιωμένων ανθρώπων αλλά υγιών σωματικά· περιπλανώμενοι ταξιδιώτες, που αποκτούσαν γνώση της Μέσης-Γης και όλων όσων κατοικούσαν εκεί, χωρίς όμως να αποκαλύπτουν σε κανέναν τις δυνάμεις τους και τους σκοπούς τους. Αλλά καθώς η σκιά του Σάουρον άρχισε να μεγαλώνει και να ξαναπαίρνει μορφή, έγιναν πιο δραστήριοι και προσπαθούσαν πάντα να αντιστέκονται στο μεγάλωμα της Σκιάς και να κινητοποιούν τα Ξωτικά και τους Ανθρώπους σε επαγρύπνηση. Τότε οι Άνθρωποι άρχισαν να διαδίδουν φήμες παντού για τις κινήσεις τους και για το ότι ανακατεύονταν σε πολλές υποθέσεις. Και οι Άνθρωποι παρατήρησαν ότι δεν πέθαιναν, αλλά έμεναν απαράλλαχτοι (εκτός και αν γερνούσαν λίγο στην όψη), ενώ οι πατεράδες και οι γιοι των Ανθρώπων πέθαιναν. Έτσι οι Άνθρωποι άρχισαν να τους φοβούνται, ακόμα και όταν τους αγαπούσαν και θεωρούσαν ότι κατάγονταν από τη γενιά των Ξωτικών (με την οποία, πράγματι, έκαναν συχνά παρέα).