Κέριν Άμροθ

Ο Cerin Amroth ήταν ένας λόφος στην καρδιά της αρχαίας γης του Lothlórien. Πάνω του φύτρωναν δύο κύκλοι δέντρων, τα εξωτερικά είχαν λευκό φλοιό και τα εσωτερικά ήταν πανύψηλα χρυσαφένια Mallorn. Όταν ο άνεμος φυσούσε μέσα από τα κλαδιά, ακουγόταν ο ήχος των μακρινών θαλασσών και οι φωνές από θαλασσοπούλια που οι ράτσες τους είχαν εξαφανιστεί από τη γη, ενώ τα λουλούδια Niphredil και Elanor φύτρωναν στο γρασίδι του. Εκεί ήταν και το σπίτι του βασιλιά Amroth, προτού χαθεί για πάντα, κι εκεί όπου ο Aragorn πρόσφερε το Δαχτυλίδι του Barahir στην Arwen και αρραβωνιάστηκαν αιώνες αργότερα. Cerin Amroth σημαίνει "Ο Λόφος του Amroth" στη Sindarin.

Ο λόφος αρχικά δημιουργήθηκε μετά την πρώτη χιλιετία της Τρίτης Εποχής, όταν η σκιά του Ντολ Γκούλντουρ αυξανόταν. Ο Άμροθ, ο βασιλιάς του Λόριεν, έχτισε αργότερα εκεί το σπίτι του και ο λόφος πήρε το όνομά του. Αιώνες αργότερα όμως, το σπίτι του δεν υπήρχε πια, και ο λόφος ήταν καλυμμένος με έλανορ και νίφρεντιλ. Καθώς η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού εισήλθε στο χρυσαφένιο δάσος του Λoθλόριεν και ξεκουράστηκε δίπλα στον ποταμό Νίμροντελ, ο Φρόντο μπορούσε να ακούσει μια φωνή να τραγουδάει αναμεμειγμένη με τον ήχο του κελαρυστού νερού. Ο Λέγκολας τότε θυμήθηκε και τραγούδησε την τραγική ιστορία των Άμροθ και Νίμροντελ.

Ο Βράχος του Έρεχ

Ο Βράχος του Erech ήταν ένας μεγάλος μαύρος βράχος που ήταν στημένος στο Λόφο του Erech, νότια των Λευκών Βουνών στη Gondor. Εκεί ήταν όπου ο βασιλιάς των Βουνών ορκίστηκε πίστη στον Isildur. Είχε σφαιρικό σχήμα και διάμετρο περίπου 6 μέτρα.

Στη Δεύτερη Εποχή, ο Ισίλντουρ έφερε μαζί του από το Νούμενορ έναν μεγάλο, μαύρο βράχο ως σύμβολο της γενιάς του. Τον έβαλε πάνω στο Λόφο του Έρεχ και εκεί ήταν όπου ο Βασιλιάς των Νεκρών και οι δικοί του ορκίστηκαν πίστη στον Ισίλντουρ, τον καιρό  της Τελευταίας Συμμαχίας. Επειδή όμως δεν τήρησαν τον όρκο τους, o Ισίλντουρ τους καταράστηκε να μην βρίσκουν ανάπαυση έως ότου εκπληρώσουν τον όρκο τους. Οι Επίορκοι στοίχειωσαν τους λόφους και τα Μονοπάτια των Νεκρών για περισσότερα από 3000 χρόνια.

Οι Επίορκοι

Οι Επίορκοι, επίσης γνωστοί ως οι Νεκροί του Dunharrow, οι Ακοίμητοι Νεκροί, ο Γκρίζος Λόχος ή ο Στρατός της Σκιάς, ήταν οι σκιές των Ανθρώπων των Λευκών Βουνών με καταγωγή από τους προ-Νúmenorians. Tους καταράστηκε ο Isildur να παραμείνουν στη Μέση Γη και να μην βρίσκουν ανάπαυση, αφότου έσπασαν τον Όρκο τους, αρνούμενοι να βοηθήσουν στον Πόλεμο της Τελευταίας Συμμαχίας ενάντια στον Sauron. Λίγο πριν το τέλος της Τρίτης Εποχής στον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού, ο Aragorn, ο κληρονόμος του Isildur, τους κάλεσε να πολεμήσουν μαζί του εναντίον του Sauron, ώστε να εκπληρώσουν τον όρκο τους και να απελευθερωθούν από την κατάρα.

Οι Επίορκοι ήταν κάποτε Άνθρωποι των Λευκών Βουνών. Μετά την ίδρυση της Γκόντορ, ο Βασιλιάς τους ορκίστηκε πίστη στον Ισίλντουρ και στους Ντουνεντάιν, στα τέλη της Δεύτερης Εποχής. Κατά τη διάρκεια, ωστόσο, των Μαύρων Χρόνων, λάτρευαν τον Σάουρον, κι έτσι όταν ήρθε η ώρα να εκπληρώσουν τον όρκο τους και να πολεμήσουν δίπλα στον Ισίλντουρ, ενάντια στον αρχαίο αφέντη τους, έσπασαν τον όρκο τους κι αρνήθηκαν να ενταχθούν στην Τελευταία Συμμαχία. Τότε ο Ισίλντουρ τους καταράστηκε λέγοντας στον βασιλιά τους:

"Εσύ θα είσαι ο τελευταίος βασιλιάς. Και αν η Δύση αποδειχτεί

ισχυρότερη από τον Μαύρο σου Κύριο, αυτή την κατάρα δίνω σ' εσένα

και στο λαό σου: ποτέ να μη βρείτε ανάπαυση ώσπου να εκπληρωθεί ο όρκος σας.

Διότι αυτός ο πόλεμος θα διαρκέσει χρόνια αμέτρητα και πριν από το τέλος του

θα κληθείτε για άλλη μία φορά".

Τα Βασίλεια της Εξορίας και η Γενεαλογία τους

ΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ

Η γενεαλογία του Βορείου Βασιλείου

Οι κληρονόμοι του Ισίλντουρ

Άρνορ: Ελέντιλ (♱3441 Δ.Ε.), Ισίλντουρ (♱2 Τ.Ε.), Βαλάντιλ (♱249), Έλντακαρ (♱339), Άρανταρ (♱435), Τάρκιλ (♱515), Ταρόντορ (♱602), Βαλάντουρ (♱652), Ελέντουρ (♱777), Εαρέντουρ (♱861).

Αρθεντάιν (Βασίλειο των Ντουνεντάιν): Άμλαϊθ του Φόρνοστ (ο μεγαλύτερος γιος του Εαρέντουρ) (♱946), Μπέλεγκ (♱1029), Μάλορ (♱1110), Κέλεφαρν (♱1191), Κελεμπρίντορ (♱1272), Μαλβέγκιλ (♱1349), 'Αργκελεμπ Α' (♱1356), Άρβελεγκ Ά (♱1409), Άραφορ (♱1589), Άραφαντ (♱1964), Αρβέντουι (ο τελευταίος βασιλιάς) (♱1975). Τέλος του Βορείου Βασιλείου.