Τα Βασίλεια της Εξορίας και η Γενεαλογία τους

ΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ

Η γενεαλογία του Βορείου Βασιλείου

Οι κληρονόμοι του Ισίλντουρ

Άρνορ: Ελέντιλ (♱3441 Δ.Ε.), Ισίλντουρ (♱2 Τ.Ε.), Βαλάντιλ (♱249), Έλντακαρ (♱339), Άρανταρ (♱435), Τάρκιλ (♱515), Ταρόντορ (♱602), Βαλάντουρ (♱652), Ελέντουρ (♱777), Εαρέντουρ (♱861).

Αρθεντάιν (Βασίλειο των Ντουνεντάιν): Άμλαϊθ του Φόρνοστ (ο μεγαλύτερος γιος του Εαρέντουρ) (♱946), Μπέλεγκ (♱1029), Μάλορ (♱1110), Κέλεφαρν (♱1191), Κελεμπρίντορ (♱1272), Μαλβέγκιλ (♱1349), 'Αργκελεμπ Α' (♱1356), Άρβελεγκ Ά (♱1409), Άραφορ (♱1589), Άραφαντ (♱1964), Αρβέντουι (ο τελευταίος βασιλιάς) (♱1975). Τέλος του Βορείου Βασιλείου.

Εάρνουρ

O Eärnur ήταν ο 33ος και τελευταίος Βασιλιάς της Gondor, μέχρι την αποκατάσταση της μοναρχίας από τον Aragorn II Elessar. Η μεγαλύτερη νίκη του ήταν ενάντια στην Angmar το 1975 της Τρίτης Εποχής, στη Μάχη του Fornost, στην οποία νίκησε τον Μάγο-βασιλιά. Ανέλαβε τον θρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του, του Eärnil II, το 2043, ενώ μετά την εξαφάνισή του οι Επίτροποι της Gondor κυβερνούσαν στο όνομά του για πολλές γενιές. Eärnur σημαίνει "Φίλος της Θάλασσας" στην Quenya.

Ο Εάρνουρ ήταν ο γιος του Εάρνιλ Β'. Δεν κληρονόμησε τη σοφία του πατέρα του, ενώ ήταν επίσης γνωστός για τη συμμετοχή του σε αθλήματα με όπλα. Δεν επιθυμούσε καμία σύζυγο δίπλα του και η μόνη του ευχαρίστηση φαίνεται ότι ήταν η μάχη. Ήταν ένας εξαιρετικός πολεμιστής κι έγινε μεγάλος στρατιωτικός ηγέτης προτού στεφθεί Βασιλιάς. Επιπλέον ήταν μέλος της Πέμπτης Γραμμής των Βασιλέων της Γκόντορ, η οποία ξεκίνησε με τον πατέρα του το 1944 της Τρίτης Εποχής και τελείωσε με τον ίδιο, λίγο παραπάνω από έναν αιώνα αργότερα.

Επανενωμένο Βασίλειο

Το Επανενωμένο Βασίλειο, που ονομάζεται επίσης τα "Δύο Βασίλεια", ήταν το αποκατεστημένο βασίλειο της Arnor στα βόρεια και της Gondor στα νότια, τα δίδυμα βασίλεια που ιδρύθηκαν στο τέλος της Δεύτερης Εποχής από τον Elendil και τους γιους του, Isildur και Anárion. Αρχικά, ο Elendil ήταν Υψηλός Βασιλιάς και των δύο Βασιλείων, αλλά αυτά χωρίστηκαν μετά από τους θανάτους των γιων του. Πάνω από 3.000 χρόνια αργότερα, ο Aragorn II Elessar επανένωσε τα δύο βασίλεια και στέφθηκε ο βασιλιάς του Επανενωμένου Βασιλείου της Arnor και της Gondor. Η μοίρα των Βασιλείων, ειδικά εκείνη της Gondor, κυριάρχησε στην ιστορία της Τρίτης Εποχής στη Μέση-Γη.

Στο τέλος της Δεύτερης Εποχής, ο Ελέντιλ και οι γιοι του, Ισίλντουρ και Ανάριον, ίδρυσαν δύο μεγάλα βασίλεια στη Μέση-Γη: την Άρνορ στα βόρεια και τη Γκόντορ στα νότια. Αυτά τα βασίλεια των Ντουνεντάιν ενώθηκαν κάτω από έναν και μόνο Υψηλό Βασιλιά, τον ίδιο τον Ελέντιλ, ο οποίος κυβέρνησε το Βόρειο Βασίλειο, ενώ οι γιοι του βασίλευαν από κοινού στο νότιο Βασίλειο της Γκόντορ. Στα πρώτα χρόνια της Τρίτης Εποχής, αυτή η ένωση απέτυχε. Μετά τον χαμό του Ισίλντουρ στην Πανωλεθρία των Γκλάντεν Φιλντς, ο ανιψιός του ο Μενέλντιλ ανέλαβε την βασιλεία της Γκόντορ, η οποία παρέμεινε ανεξάρτητη από το βορειοανατολικό βασίλειο για το μεγαλύτερο μέρος της Τρίτης Εποχής.

Αθέλας

Το Athelas, επίσης γνωστό και ως Βασιλόχορτο, ήταν ένα γλυκό, μυρωδάτο βότανο που φύτρωνε σε όλη τη Μέση-Γη. Είχε θεραπευτικές ιδιότητες απέναντι σε τραύματα και δηλητηριάσεις, ενώ εξουδετέρωνε τις κακές επιρροές, όπως η Μαύρη Ανάσα. Μερικοί Άνθρωποι της Gondor χρησιμοποιούσαν ένα εκχύλισμα του βοτάνου για τους πονοκεφάλους. Athelas σημαίνει "Ευεργετικό Φύλλο" στη Sindarin.

Το Αθέλας μεταφέρθηκε για πρώτη φορά στη Μέση-Γη από τους Νουμενόριανς, αλλά μέχρι το τέλος της Τρίτης Εποχής η γνώση των θεραπευτικών ιδιοτήτων του χάθηκε από όλους εκτός από τους Φύλακες του Βορρά και τα Ξωτικά, και συνήθως θεωρούταν από τους περισσότερους Ανθρώπους και τα Χόμπιτς ένα άχρηστο αγριόχορτο. Κατά την Πρώτη Εποχή είναι πιθανό να φύτρωνε στο Μπελέριαντ, καθότι στην Ωδή της Λέιθιαν αναφέρεται ότι ο Χούαν βρήκε Αθέλας για να θεραπεύσει τον Μπέρεν από τις πληγές του. Όταν ξεραινόταν και συνθλιβόταν με ζεστό νερό, αναζωογονούσε, καθάριζε, καταπράυνε το νού και δυνάμωνε εκείνους που μύριζαν το άρωμά του, το οποίο ήταν ιδιαίτερο και ξεχωριστό για εκείνον που μύριζε το βότανο.

Παλαντίρι

Τα Palantíri (ενικός Palantír), επίσης γνωστά και ως "Οι Πέτρες της Όρασης", "Οι Επτά Πέτρες" και "Οι Επτά Πέτρες της Όρασης", ήταν σφαιρικές πέτρες που χρησιμοποιούνταν για επικοινωνία μεταξύ τους στη Μέση-Γη και πέραν αυτής, κι επίσης για να δουν οι χρήστες τους πολλά πράγματα σε όλο το κόσμο. Όταν ο κάτοχος του Palantír κοιτούσε μέσα, μπορούσε να επικοινωνήσει με άλλα Palantíri αλλά και με όποιον κοιτούσε σε αυτά. Άνθρωποι μεγάλης δύναμης μπορούσαν να χειραγωγήσουν τις πέτρες για να δουν σχεδόν οποιοδήποτε μέρος του κόσμου.

Τα Παλαντίρι δημιουργήθηκαν από τους Νόλντορ στο Έλνταμαρ, και συγκεκριμένα από τον ίδιο τον Φέανορ τον καιρό που ζούσε στο Άμαν κατά τη διάρκεια των Παλαιών Ημερών στους Χρόνους των Δέντρων, και στη συνέχεια δόθηκαν από τα Ξωτικά στους Νουμενόριανς, οι οποίοι τα κράτησαν ως κειμήλια μέχρι την Πτώση του Νούμενορ κατά την ύστερη Δεύτερη Εποχή. Επτά από αυτές τις πέτρες διεσώθησαν και μεταφέρθηκαν στη Μέση-Γη από τον Ελέντιλ και τους γιους του και βρίσκονταν σε καλά φυλασσόμενους πύργους σε όλα τα Βασίλεια της Εξορίας. 

Πέρεγκριν "Πίππιν" Τούκ

O Peregrin Took, περισσότερο γνωστός ως Pippin, ήταν ένα από τα Hobbits του Shire κι ένας από τους στενούς φίλους του Frodo Baggins. Ήταν το νεότερο Hobbit της Συντροφιάς του Δαχτυλιδιού, αποδείχθηκε πιστός και θαρραλέος φίλος και τελικά έγινε Ιππότης της Gondor, αν και ο Elrond, τουλάχιστον, φάνηκε αρχικά να αμφιβάλλει για την ικανότητα του να συμμετέχει στην Αποστολή για το Δαχτυλίδι.

 
Ο Πίππιν γεννήθηκε την άνοιξη του 2990 της Τρίτης Εποχής και οι γονείς του ήταν ο Πάλαντιν Τούκ Β' και η Έγκλαντιν Μπανκς. Ήταν το νεότερο από τα τέσσερα παιδιά και είχε τρεις μεγαλύτερες αδελφές, την Περλ, την Πίμπερνελ και την Περβίνκα. Η αδελφή του πατέρα του, η Εσμεράλντα Τούκ, ήταν η μητέρα του Μερίαντοκ Μπράντιμπακ, καθιστώντας έτσι τον Πίππιν και τον Μέρρυ πρώτα ξαδέρφια.

Το Σκήπτρο της Αννούμινας

Το Σκήπτρο της Annúminas ήταν το κύριο σύμβολο της εξουσίας των Βασιλέων του Βορείου Βασιλείου της Arnor, στο Eriador στην Μέση-Γη, κατά τη διάρκεια της Τρίτης Εποχής. Ήταν μια ασημένια ράβδος και υπήρξε αρχικά το σύμβολο του αξιώματος των Αρχόντων του Andúnië στο Númenor. Επέζησε από την Πτώση και κρατούταν από τους βασιλείς της Arnor για όσο κράτησε το Βασίλειο. Μετά τη διαίρεση του Βορείου Βασιλείου περνούσε από γενιά σε γενιά στους Βασιλείς του Arthedain και στους απογόνους τους, τους Αρχηγούς των Dúnedain. Ονομάστηκε Σκήπτρο της Annúminas διότι οι Βασιλείς της Arnor αρχικώς κυβερνούσαν από την πόλη της Annúminas, τον Πύργο της Δύσης.

 
Το Σκήπτρο της Αννούμινας ήταν μια ασημένια ράβδος που αρχικά κρατούσαν οι Άρχοντες του Αντούνιε στο Νούμενορ, και δημιουργήθηκε σύμφωνα με το Σκήπτρο των Βασιλέων του Νούμενορ. Το Σκήπτρο των Βασιλέων χάθηκε με τον Αρ-Φαραζόν στην Καταστροφή του Νούμενορ το 3319 της Δεύτερης Εποχής, αλλά ο Ελέντιλ, ο τελευταίος Άρχοντας του Αντούνιε, πήρε το Σκήπτρο των Αρχόντων του Αντούνιε μαζί του όταν δραπέτευσε από το Νούμενορ και, ερχόμενος στη Μέση-Γη, ίδρυσε τα βασίλεια της Γκόντορ και της Άρνορ.

Ανάριον

O Anárion ήταν ο νεότερος γιος του Elendil, του Υψηλού Βασιλέα της Gondor και της Arnor. Ο ίδιος και ο αδελφός του ο Isildur διοίκησαν από κοινού την Gondor στο Νότο, ενώ ο πατέρας τους κατοικούσε στην Arnor στο Βορρά. Μετά το θάνατο του πατέρα του στην Πολιορκία του Barad-dûr και τον θάνατο του Isildur στην Πανωλεθρία των Gladden Fields, η βασιλεία της Gondor συνεχίστηκε από τη γραμμή γενεάς του Anárion, αρχίζοντας με τον γιο του, τον Meneldil, ο οποίος ήταν το τελευταίο άτομο που γεννήθηκε στο Númenor πριν από την Πτώση του. Anárion στην Quenya σημαίνει "Γιος του Ήλιου".

 
Ο Ανάριον γεννήθηκε το 3219 της Δεύτερης Εποχής στο Νούμενορ και μαζί με τον Ισίλντουρ ζούσαν στην ανατολική ακτή του νησιού. Ο πατέρας τους ήταν ο Ελέντιλ, ο γιος του Αμάντιλ, του Άρχοντα του Αντούνιε. Μαζί με τον πατέρα και τον αδελφό του, ήταν οι ηγέτες των Πιστών, της μειοψηφίας των Νουμενόριανς που αντιστάθηκαν στην σκοτεινή κυριαρχία του βασιλιά Αρ-Φαραζόν και του συμβούλου του, του Σάουρον, ο οποίος είχε καταφέρει να διχάσει και να διαφθείρει τους Νουμενόριανς, εκμεταλλευόμενος την επιθυμία τους για αθανασία. Καθώς η επιρροή του Σάουρον αυξανόταν, οι Πιστοί άρχισαν να ετοιμάζονται για να φύγουν απ' το Νούμενορ. Γέμισαν τα πλοία τους με τα υπάρχοντά τους καθώς και με πολύτιμα αντικείμενα, όπως τα Παλαντίρι, πέτρες που δόθηκαν στους Άρχοντες του Αντούνιε από τα Ξωτικά του Τολ Ερέσσεα, το Σκήπτρο της Αννούμινας, το Δαχτυλίδι του Μπάραχιρ, το Νάρσιλ που κράτησε ο Ελέντιλ ως σπαθί του, και ένα βλαστάρι του Νίμλοθ, του Λευκού Δέντρου του Νούμενορ.

Άργκοναθ

To Argonath, επίσης γνωστό ως η Πύλη των Βασιλέων ή οι Στήλες των Βασιλέων, ήταν ένα μνημείο στα βόρεια σύνορα της Gondor. Αποτελούταν από δύο τεράστιες πέτρινες φιγούρες του Isildur και του Anárion, οι οποίες στέκονταν πάνω σε κάθε πλευρά του ποταμού Anduin, στη βόρεια είσοδο του Nen Hithoel. 

Το Άργκοναθ αποτελούταν από δύο τεράστιες πέτρινες φιγούρες του Ισίλντουρ και του Ανάριον, των πανίσχυρων πρώτων Αρχόντων του Βασιλείου. Ήταν τοποθετημένες πάνω σε τεράστια βάθρα και ήταν στραμμένες στο Βορρά, σε κάθε πλευρά του ποταμού Άντουιν, στην είσοδο των βορείων συνόρων της Γκόντορ. Το αριστερό χέρι του καθενός ήταν σηκωμένο με την παλάμη προς τα έξω σε μια κίνηση προειδοποίησης. Στο δεξί τους χέρι κρατούσαν ένα τσεκούρι, ενώ στα κεφάλια τους είχαν κράνη και κορώνες.

Ντουνεντάιν

Οι Dúnedain (ενικός Dúnadan), οι Άνθρωποι της Δύσης, ήταν Άνθρωποι που κατάγονταν από τους Númenóreans που επέζησαν από την Πτώση του βασιλείου της Νήσου του Númenor και μετανάστευσαν στο Eriador στη Μέση-Γη, οδηγούμενοι αρχικά από τον Elendil και τους γιους του, Isildur και Anárion. Εγκαταστάθηκαν κυρίως στην Gondor και την Arnor. Ο όρος Dúnedain προσδιορίζεται ως οι "Edain της Δύσης", δηλαδή οι Númenoreans, αν και ο όρος προήλθε από τους Ανθρώπους του Βασιλιά και υποδήλωνε ειδικά τους απογόνους των Elendili, των Númenorean αποίκων στην Arnor και την Gondor (οι Dúnedain του Βορρά και οι Dúnedain του Νότου).

Οι Ντουνεντάιν ήταν ανώτεροι από τους άλλους Ανθρώπους της Μέσης-Γης σε σώμα και πνεύμα. Ήταν ψηλοί, με σκούρα μαλλιά, χλωμό δέρμα και γκρίζα μάτια. Επιπλέον, οι Ντουνεντάιν, ιδιαίτερα εκείνοι της υψηλής τάξης, διέθεταν μεγάλη σοφία και αντίληψη. Επωφελήθηκαν από μεγάλη διάρκεια ζωής (οι απευθείας απόγονοι των Ντουνεντάιν είναι γνωστό ότι ζούσαν μέχρι και τρεις φορές περισσότερο από τους υπόλοιπους Ανθρώπους) και μπορούσαν να διατηρούν τη νεότητά τους μέχρι το τέλος της ζωής τους.

Αντούριλ

Andúril ήταν το όνομα του σπαθιού Narsil μετά την ξανασφυρηλάτησή του στο Rivendell για τον Aragorn, τον κληρονόμο του Isildur, το 3018 της Τρίτης Εποχής. Andúril σημαίνει "Φλόγα της Δύσης" στην Quenya.

To Nάρσιλ ήταν σύμβολο της Βασιλείας της Άρνορ και της Γκόντορ, αλλά έσπασε στα τέλη της Δεύτερης Εποχής, στον Πόλεμο μεταξύ της Τελευταίας Συμμαχίας Ξωτικών και Ανθρώπων και του Σάουρον. Τα θραύσματά του παρέμειναν κειμήλιο των Βασιλέων της Άρνορ και των Αρχηγών των Ντουνεντάιν.

Νάρσιλ

To Narsil ήταν το ισχυρό σπαθί που κρατούσε ο Βασιλιάς Elendil των Dúnedain, στον Πόλεμο μεταξύ της Τελευταίας Συμμαχίας Ξωτικών και Ανθρώπων και του Sauron, στα τέλη της Δεύτερης Εποχής. Αργότερα έγινε γνωστό ως Andúril, η Φλόγα της Δύσης. Narsil σημαίνει "Κόκκινη και Λευκή Φλόγα" στην Quenya.

To σπαθί σφυρηλατήθηκε στην Πρώτη Εποχή απ' τον διάσημο Νάνο μεταλλουργό Τέλχαρ του Νόγκροντ. Στην Δεύτερη Εποχή ήταν κειμήλιο των απογόνων του Έλρος, του πρώτου Βασιλιά του Νούμενορ. Αν και τίποτα δεν είναι γνωστό για το Νάρσιλ κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, ξέρουμε ότι εντέλει έφτασε στα χέρια του Ελέντιλ, μακρινού απογόνου του Έλρος, προς τα τέλη της Δεύτερης Εποχής.

Οσγκίλιαθ

Η Osgiliath, η αρχαία πρωτεύουσα του Βασιλείου της Gondor, ιδρύθηκε από τον Isildur και τον Anárion, τους γιούς του Elendil, κοντά στα τέλη της Δεύτερης Εποχής, αλλά ερημώθηκε κατά τη διάρκεια της Τρίτης Εποχής και σταδιακά καταστράφηκε. Στον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού, η πόλη απέκτησε στρατηγική σημασία ως σημείο διασταύρωσης πάνω από τον Anduin για τους Ανθρώπους της Gondor και τα Orcs της Mordor. Osgiliath στη Sindarin σημαίνει "Οχυρό των Άστρων".

 
Διοικώντας από κοινού, ο Ισίλντουρ και ο Ανάριον όρισαν την Οσγκίλιαθ ως την πρωτεύουσα της Γκόντορ, του νοτίου Βασιλείου των Νουμενόριανς στην εξορία. Προστατευόταν από δύο μικρότερες πόλεις-φρούρια, την Μίνας Ίθιλ (όπου έζησε ο Ισίλντουρ) και τη Μίνας Άνορ (όπου έζησε ο Ανάριον), και πολύ σύντομα έγινε μια μεγάλη και ακμάζουσα πόλη.

Μπόρομιρ

O Boromir ήταν ο πρωτότοκος γιος του Denethor II, του Επιτρόπου της Gondor, και της Finduilas. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Faramir και ο αγαπημένος του πατέρα του και του έμοιαζε στο πρόσωπο και στην υπερηφάνεια. Δεν είχε σύζυγο και ενδιαφερόταν περισσότερο για τα όπλα και τον πόλεμο. Λίγο νοιαζόταν για γνώση, εκτός από τις ιστορίες που λέγανε για τις παλιές μάχες. O Boromir ήταν άνθρωπος με μεγάλη δύναμη και ανδρεία. Είχε όμορφο και ευγενές πρόσωπο, σκούρα μαλλιά, γκρίζα μάτια και υπερήφανο βλέμμα. Ήταν ένας από τα Εννέα Μέλη της Συντροφιάς του Δαχτυλιδιού.

Ο Μπόρομιρ γεννήθηκε το 2978 της Τρίτης Εποχής. Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Ντένεθορ Β' (ο προτελευταίος Επίτροπος της Γκόντορ) και της Φιντούιλας. Η μητέρα του πέθανε όταν εκείνος ήταν μόνο δέκα ετών, κατά συνέπεια, ο πατέρας του έγινε πολύ αυστηρός και εμφανώς προτιμούσε τον ίδιο περισσότερο από τον αδελφό του, τον Φάραμιρ. Παρά το γεγονός αυτό, ο Μπόρομιρ φρόντιζε τον μικρότερο αδελφό του και οι δυό τους ήταν πολύ κοντά. 

Ο Οίκος του Τελκόνταρ

Ο Οίκος του Telcontar, η συνέχεια του Οίκου του Elendil, ήταν o Βασιλικός Οίκος του Επανενωμένου Βασιλείου της Arnor και της Gondor. Ο Οίκος ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Δαχτυλιδιού από τον Aragorn ΙΙ, ο οποίος ήταν ο τελευταίος επιζών κληρονόμος του Elendil, και πήρε το θρόνο με το όνομα Elessar. Το όνομα Telcontar είναι μετάφραση του "Strider" στην Quenya, του ψευδωνύμου του Aragorn στο βορρά, ενώ τα μέλη του Οίκου ονομάζονται "Telcóntari" (πληθυντικός).

 
Ο Άραγκορν έγινε Βασιλιάς του Επανενωμένου Βασιλείου με το όνομα Ελέσσαρ και βασίλεψε με τη Βασίλισσα Άργουεν για 120 χρόνια. Μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Ελντάριον, καθώς και πολλές κόρες. Η μακρά αυτή βασιλεία αποδίδεται στην καταγωγή του Ελέσσαρ από τους Ανθρώπους του Νούμενορ, οι οποίοι είχαν ευλογηθεί με μεγάλη διάρκεια ζωής.

Tο Λευκό Δέντρο της Γκόντορ

To Λευκό Δέντρο της Gondor στεκόταν ως σύμβολο της Gondor στην Αυλή του Συντριβανιού στη Minas Tirith. O προκάτοχός του ήταν ένα δεντρύλλιο του Nimloth που ήταν φυτεμένο στη Minas Ithil και που καταστράφηκε πριν το τέλος της Δεύτερης Εποχής. Το Λευκό Δέντρο εμφανίζεται επίσης στο Οικόσημο του Elendil, στη σημαία της Gondor.

Tο πρώτο Λευκό Δέντρο της Γκόντορ προήλθε από το φυντάνι του δέντρου Νίμλοθ, το Λευκό Δέντρο του Νούμενορ, το οποίο κατάφερε να το πάρει ο Ισίλντουρ με μεγάλο προσωπικό κίνδυνο, προτού εκείνο καταστραφεί σε επιμονή του Σάουρον. Κατά το εγχείρημά του αυτό ο Ισίλντουρ τραυματίστηκε βαριά και έφτασε κοντά στον θάνατο, όταν όμως βγήκε το πρώτο φυλλαράκι την άνοιξη, ο ίδιος θεραπεύτηκε από τα τραύματά του.

Άραγκορν

O Aragorn II, επίσης γνωστός ως Elessar, ήταν γιος του Arathorn II και της Gilraen. Ήταν ο 16ος και τελευταίος Αρχηγός των Dunedain του Βορρά και ο απευθείας διάδοχος του Isildur μετά από πολλές γενιές. Στέφθηκε Βασιλιάς Elessar Telcontar, και ήταν ο 26ος Βασιλιάς της Arnor και ο 35ος Βασιλιάς της Gondor, καθώς και ο πρώτος Υψηλός Βασιλέας της Arnor και της Gondor μετά τη σύντομη βασιλεία του Isildur. Έγινε ο σπουδαιότερος Άνθρωπος της εποχής του, οδηγώντας τους Ανθρώπους της Δύσης ενάντια στις δυνάμεις του Sauron, βοηθώντας να καταστραφεί το Ένα Δαχτυλίδι και επανενώνοντας τα Βασίλεια της Arnor και της Gondor. Ήταν εξαιρετικός πολεμιστής και, ως Κληρονόμος του Isildur, έφερε τα θραύσματα του Narsil, το οποίο ξανασφυρηλατήθηκε και μετονομάστηκε σε Anduril στον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού. Παντρεύτηκε την Arwen, την κόρη του Elrond, και μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Eldarion, και πολλές κόρες.

Ο γιος του Άραθορν γεννήθηκε το 2931 της Τρίτης Εποχής και πήρε το όνομα Άραγκορν. Η γιαγιά του όμως, η Ιβόργουεν, προέβλεψε ότι ο Άραγκορν μια μέρα θα φορούσε στο στήθος του μια πράσινη πέτρα από την οποία θα βγει το πραγματικό του όνομα και η φήμη του.

Φάραμιρ

O Faramir ήταν ο δεύτερος γιος του Denethor II και ο νεότερος αδερφός του Boromir. Ήταν ο αρχηγός των Φυλάκων της Ithilien και ο Αρχηγός του Λευκού Πύργου μετά τον θάνατο του αδερφού του. Mετά τον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού ο Faramir έγινε ο Πρίγκηπας της Ithilien και παντρεύτηκε την Eowyn του Rohan. Όπως και με άλλα ονόματα των Βασιλέων της Gondor και των απογόνων τους, είναι πιθανό το όνομα Faramir να είναι από την Quenya.

Ο Φάραμιρ γεννήθηκε το έτος 2983 της Τρίτης Εποχής. Οι γονείς του ήταν ο Ντένεθορ Β' και η Φιντούιλας, κόρη του Αντράχιλ του Ντολ Άμροθ. Τον επόμενο χρόνο, ο παππούς του ο Εκθέλιον Β' πέθανε και ο πατέρας του, ο Ντένεθορ, τον διαδέχτηκε ως ο Κυρίαρχος Επίτροπος της Γκόντορ.

Ισίλντουρ

Ο Isildur ήταν ο γιος του Elendil και αδελφός του Anárion. Καθώς ήταν ο Υψηλός Βασιλιάς της Gondor και της Arnor, ο Isildur και ο αδελφός του Anárion διοικούσαν από κοινού τη Gondor στο Νότο, ενώ ο πατέρας τους κατοικούσε στο Βορρά. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Τελευταίας Συμμαχίας, ο Isildur έκοψε το Ένα Δαχτυλίδι από το χέρι του Sauron, αλλά αρνήθηκε να το καταστρέψει. Ο Isildur σκοτώθηκε αργότερα από Orcs και το Δαχτυλίδι χάθηκε στην Πανωλεθρία των Gladden Fields για σχεδόν 2.500 χρόνια. Η άρνησή του να καταστρέψει το Δαχτυλίδι επέτρεψε στο πνεύμα του Sauron να αντέξει και να εξασφαλιστεί ως μια απειλή για τη Μέση-Γη που παρέμεινε για τα επόμενα χρόνια. Η γραμμή αίματος του Isildur επέζησε στους Dúnedain του Βορρά και οι κληρονόμοι του βοήθησαν στον τερματισμό της εξουσίας του Sauron στον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού.

Ο Ισίλντουρ γεννήθηκε στο Νούμενορ το έτος 3209 της Δεύτερης Εποχής. Είχε έναν μικρότερο αδερφό τον Ανάριον ο οποίος γεννήθηκε το 3219. Ζούσαν στο καταφύγιο Ρομέννα στην ανατολική ακτή του νησιού του Νούμενορ. Ο πατέρας τους ήταν ο Ελέντιλ και ο παππούς τους ο Αμάντιλ, ο Άρχοντας του Αντούνιε. Οι Άρχοντες του Aντούνιε κατάγονταν από τους Βασιλείς του Νούμενορ μέσω της Σιλμάριεν, την κόρη του τέταρτου βασιλιά του Νούμενορ, Tαρ-Ελέντιλ.

Νίμλοθ (δέντρο)

To Nimloth ήταν το Λευκό Δέντρο που μεγάλωσε στην Βασιλική Αυλή στο Αρμένελος του Νούμενορ. Ήταν δώρο από τους Έλνταρ του Τολ Ερέσσεα με τη μορφή ενός δενδρυλλίου από τον Κέλεμπορν, ως σύμβολο της φιλίας μεταξύ των δύο φυλών. Τα άνθη του εμφανίζονταν όταν ο ήλιος έδυε, και το άρωμά τους γέμιζε τη νύχτα στη βασιλική πόλη του Νούμενορ.

Λίγο μετά το 3262 της Δεύτερης Εποχής είχε κοπεί με την προτροπή του Σάουρον, και το ξύλο του χρησιμοποιήθηκε για να ανάψουν οι πρώτες φλόγες στην πυρκαγιά της νέας θρησκείας στην οποία λατρευόταν ο Μέλκορ. Ωστόσο, το προηγούμενο βράδυ ο Ισίλντουρ έκλεψε ένα φρούτο από το Δέντρο και όταν δραπέτευσε από την Πτώση του Νούμενορ το πήρε μαζί του για τη Μέση-Γη. Κατά τη διάρκεια αυτή ο καρπός άνθισε και έγινε ένα δενδρύλλιο, το οποίο φυτεύτηκε στη Μίνας Ίθιλ και καταστράφηκε πριν από το τέλος της Δεύτερης Εποχής. Από τον καρπό του μεγάλωσε το πρώτο Λευκό Δέντρο της Γκόντορ.