Κέριν Άμροθ

Ο Cerin Amroth ήταν ένας λόφος στην καρδιά της αρχαίας γης του Lothlórien. Πάνω του φύτρωναν δύο κύκλοι δέντρων, τα εξωτερικά είχαν λευκό φλοιό και τα εσωτερικά ήταν πανύψηλα χρυσαφένια Mallorn. Όταν ο άνεμος φυσούσε μέσα από τα κλαδιά, ακουγόταν ο ήχος των μακρινών θαλασσών και οι φωνές από θαλασσοπούλια που οι ράτσες τους είχαν εξαφανιστεί από τη γη, ενώ τα λουλούδια Niphredil και Elanor φύτρωναν στο γρασίδι του. Εκεί ήταν και το σπίτι του βασιλιά Amroth, προτού χαθεί για πάντα, κι εκεί όπου ο Aragorn πρόσφερε το Δαχτυλίδι του Barahir στην Arwen και αρραβωνιάστηκαν αιώνες αργότερα. Cerin Amroth σημαίνει "Ο Λόφος του Amroth" στη Sindarin.

Ο λόφος αρχικά δημιουργήθηκε μετά την πρώτη χιλιετία της Τρίτης Εποχής, όταν η σκιά του Ντολ Γκούλντουρ αυξανόταν. Ο Άμροθ, ο βασιλιάς του Λόριεν, έχτισε αργότερα εκεί το σπίτι του και ο λόφος πήρε το όνομά του. Αιώνες αργότερα όμως, το σπίτι του δεν υπήρχε πια, και ο λόφος ήταν καλυμμένος με έλανορ και νίφρεντιλ. Καθώς η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού εισήλθε στο χρυσαφένιο δάσος του Λoθλόριεν και ξεκουράστηκε δίπλα στον ποταμό Νίμροντελ, ο Φρόντο μπορούσε να ακούσει μια φωνή να τραγουδάει αναμεμειγμένη με τον ήχο του κελαρυστού νερού. Ο Λέγκολας τότε θυμήθηκε και τραγούδησε την τραγική ιστορία των Άμροθ και Νίμροντελ.

Ο Βράχος του Έρεχ

Ο Βράχος του Erech ήταν ένας μεγάλος μαύρος βράχος που ήταν στημένος στο Λόφο του Erech, νότια των Λευκών Βουνών στη Gondor. Εκεί ήταν όπου ο βασιλιάς των Βουνών ορκίστηκε πίστη στον Isildur. Είχε σφαιρικό σχήμα και διάμετρο περίπου 6 μέτρα.

Στη Δεύτερη Εποχή, ο Ισίλντουρ έφερε μαζί του από το Νούμενορ έναν μεγάλο, μαύρο βράχο ως σύμβολο της γενιάς του. Τον έβαλε πάνω στο Λόφο του Έρεχ και εκεί ήταν όπου ο Βασιλιάς των Νεκρών και οι δικοί του ορκίστηκαν πίστη στον Ισίλντουρ, τον καιρό  της Τελευταίας Συμμαχίας. Επειδή όμως δεν τήρησαν τον όρκο τους, o Ισίλντουρ τους καταράστηκε να μην βρίσκουν ανάπαυση έως ότου εκπληρώσουν τον όρκο τους. Οι Επίορκοι στοίχειωσαν τους λόφους και τα Μονοπάτια των Νεκρών για περισσότερα από 3000 χρόνια.

Οι Επίορκοι

Οι Επίορκοι, επίσης γνωστοί ως οι Νεκροί του Dunharrow, οι Ακοίμητοι Νεκροί, ο Γκρίζος Λόχος ή ο Στρατός της Σκιάς, ήταν οι σκιές των Ανθρώπων των Λευκών Βουνών με καταγωγή από τους προ-Νúmenorians. Tους καταράστηκε ο Isildur να παραμείνουν στη Μέση Γη και να μην βρίσκουν ανάπαυση, αφότου έσπασαν τον Όρκο τους, αρνούμενοι να βοηθήσουν στον Πόλεμο της Τελευταίας Συμμαχίας ενάντια στον Sauron. Λίγο πριν το τέλος της Τρίτης Εποχής στον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού, ο Aragorn, ο κληρονόμος του Isildur, τους κάλεσε να πολεμήσουν μαζί του εναντίον του Sauron, ώστε να εκπληρώσουν τον όρκο τους και να απελευθερωθούν από την κατάρα.

Οι Επίορκοι ήταν κάποτε Άνθρωποι των Λευκών Βουνών. Μετά την ίδρυση της Γκόντορ, ο Βασιλιάς τους ορκίστηκε πίστη στον Ισίλντουρ και στους Ντουνεντάιν, στα τέλη της Δεύτερης Εποχής. Κατά τη διάρκεια, ωστόσο, των Μαύρων Χρόνων, λάτρευαν τον Σάουρον, κι έτσι όταν ήρθε η ώρα να εκπληρώσουν τον όρκο τους και να πολεμήσουν δίπλα στον Ισίλντουρ, ενάντια στον αρχαίο αφέντη τους, έσπασαν τον όρκο τους κι αρνήθηκαν να ενταχθούν στην Τελευταία Συμμαχία. Τότε ο Ισίλντουρ τους καταράστηκε λέγοντας στον βασιλιά τους:

"Εσύ θα είσαι ο τελευταίος βασιλιάς. Και αν η Δύση αποδειχτεί

ισχυρότερη από τον Μαύρο σου Κύριο, αυτή την κατάρα δίνω σ' εσένα

και στο λαό σου: ποτέ να μη βρείτε ανάπαυση ώσπου να εκπληρωθεί ο όρκος σας.

Διότι αυτός ο πόλεμος θα διαρκέσει χρόνια αμέτρητα και πριν από το τέλος του

θα κληθείτε για άλλη μία φορά".

Τα Βασίλεια της Εξορίας και η Γενεαλογία τους

ΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ

Η γενεαλογία του Βορείου Βασιλείου

Οι κληρονόμοι του Ισίλντουρ

Άρνορ: Ελέντιλ (♱3441 Δ.Ε.), Ισίλντουρ (♱2 Τ.Ε.), Βαλάντιλ (♱249), Έλντακαρ (♱339), Άρανταρ (♱435), Τάρκιλ (♱515), Ταρόντορ (♱602), Βαλάντουρ (♱652), Ελέντουρ (♱777), Εαρέντουρ (♱861).

Αρθεντάιν (Βασίλειο των Ντουνεντάιν): Άμλαϊθ του Φόρνοστ (ο μεγαλύτερος γιος του Εαρέντουρ) (♱946), Μπέλεγκ (♱1029), Μάλορ (♱1110), Κέλεφαρν (♱1191), Κελεμπρίντορ (♱1272), Μαλβέγκιλ (♱1349), 'Αργκελεμπ Α' (♱1356), Άρβελεγκ Ά (♱1409), Άραφορ (♱1589), Άραφαντ (♱1964), Αρβέντουι (ο τελευταίος βασιλιάς) (♱1975). Τέλος του Βορείου Βασιλείου.

Άρνορ

H Arnor, γνωστή και ως Βόρειο Βασίλειο, ήταν το βασίλειο των Dúnedain που βρισκόταν στη γη του Eriador στη Μέση-Γη. Ιδρύθηκε από τον Elendil μετά την διαφυγή του από τον Καταποντισμό του Numenor. Ήταν η αρχική έδρα του Υψηλού Βασιλιά της Arnor που κυβερνούσε τόσο την Arnor όσο και την Gondor. Συνδέθηκε με τους Υψηλούς Βασιλείς της Γραμμής του Elendil, η βασιλεία της οποίας αποκαταστάθηκε με την στέψη του Εlessar, μετά τον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού, στο ξεκίνημα της Τέταρτης Εποχής. Arnor σημαίνει "Γη του Βασιλιά" στη Sindarin.

Η Άρνορ ιδρύθηκε το 3320 της Δεύτερης Εποχής από τον Ελέντιλ, ενώ οι γιοί του, Ισίλντουρ και Ανάριον, ίδρυσαν το νότιο βασίλειο της Γκόντορ την ίδια εποχή. Και τα δύο βασίλεια είναι γνωστά ως "Τα Βασίλεια των Ντουνεντάιν στην Εξορία". Στις μέρες της δόξας της, η Άρνορ περιλάμβανε σχεδόν ολόκληρη την περιοχή του Ερίαντορ μεταξύ των ποταμών Μπρούινεν και Γκουαθλό στα ανατολικά (ανατολικά των οποίων ήταν το Ρίβεντελ), και τον Λούν στα δυτικά (δυτικά του οποίου ήταν το Λίντον). Περιλάμβανε επίσης το Μπρι και την περιοχή που αργότερα θα γινόταν γνωστή ως Σάιρ. Ο πληθυσμός της Άρνορ περιλάμβανε τους Ντουνεντάιν στις δυτικές κεντρικές περιοχές και τους μικτούς ή αυτόχθονες πληθυσμούς. Η αρχική πρωτεύουσα ήταν η Αννούμινας κοντά στη λίμνη Νενούιαλ, ενώ το βασίλειο περιλάμβανε πόλεις όπως τις Φόρνοστ, Θάρμπαντ και Λοντ Ντάερ, αλλά και παρατηρητήρια όπως το Άμον Σούλ και το Ελοστίριον.

Το Αστέρι των Ντουνεντάιν

Το Αστέρι των Dúnedain ήταν μια ασημένια καρφίτσα σε σχήμα πολυάκτινου αστεριού, 
την οποία φορούσαν οι Φύλακες του Βορρά.

Οι Ντουνεντάιν Φύλακες που συνάντησαν τον Άραγκορν στο Ντανχάρροου φορούσαν αυτές τις καρφίτσες στα ρούχα τους, κυρίως για να στερεώσουν τους μανδύες τους στον αριστερό τους ώμο. Χρησίμευσε ως μέρος της ταυτότητάς τους, καθώς ήταν το μοναδικό στολίδι που φορούσαν ποτέ οι Φύλακες στα ταξίδια τους, αλλά και ο μοναδικός τρόπος να τους ξεχωρίσει κανείς, μιας και τα ρούχα τους ήταν απλά. Το Αστέρι θεωρήθηκε επίσης σύμβολο τιμής, και μετά τα γεγονότα του Πολέμου του Δαχτυλιδιού, το 15 της Τέταρτης Εποχής, ο Άραγκορν τίμησε με ένα τέτοιο τον Σαμ Γκάμτζι, τον Δήμαρχο του Σάιρ.

Τα Μονοπάτια των Νεκρών

Τα Μονοπάτια των Νεκρών ήταν ένα στοιχειωμένο πέρασμα μέσα από τα Λευκά Όρη και το μονοπάτι μέσα από το οποίο ταξίδεψε ο Aragorn από το Rohan στη Gondor. Τα Μονοπάτια ξεκινούσαν από τη Σκοτεινή Πόρτα στο τέλος της μεγάλης κοιλάδας του Harrowdale, πέρα ​​από το Firienfeld και το Δάσος του Dimholt, ανάμεσα στα βουνά Irensaga, Starkhorn και Dwimorberg. Μέσα στο κεντρικό σπήλαιο, ο Aragorn και η ομάδα του βρήκαν τα απομεινάρια του Baldor, γιου του δεύτερου βασιλιά του Rohan, Brego. Τα Μονοπάτια συνέχιζαν πέρα από ξεχασμένες πόλεις που εμφανίζονταν στο νότιο άκρο των Λευκών Ορέων στην Κοιλάδα του Morthond, κοντά στην Πέτρα του Erech.

Το 3320 της Δεύτερης Εποχής ιδρύθηκε το βασίλειο της Γκόντορ. Ένας λαός Ανθρώπων είχε ζήσει στα Λευκά Όρη και είχαν υπηρετήσει για κάποιο διάστημα τον Σκοτεινό Άρχοντα Σάουρον. Εκείνη την εποχή, ο Ισίλντουρ κάλεσε τον Βασιλιά των Βουνών να ορκιστεί υπακοή σε αυτόν, κι εκείνος το έκανε. Ωστόσο, όταν ο Σάουρον επιτέθηκε στη Γκόντορ το 3429 της Δεύτερης Εποχής και σχηματίστηκε η Τελευταία Συμμαχία των Ξωτικών και των Ανθρώπων, ο Ισίλντουρ κάλεσε τους Ανθρώπους των Βουνών να τιμήσουν τον όρκο τους, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν. Τότε ο Ισίλντουρ καταράστηκε κι εκείνους και τον βασιλιά τους, λέγοντας ότι δεν θα έβρισκαν ανάπαυση μέχρι να εκπληρωθεί ο όρκος. Οι Άνθρωποι των Βουνών το έβαλαν στα πόδια μπροστά στην οργή του Ισίλντουρ, και κρύφτηκαν στα βουνά μακριά από άλλους Ανθρώπους. Η κατάρα του Ισίλντουρ έπιασε: ο λαός τους συρρικνώθηκε και τελικά πέθανε, ώστε μόνο τα φαντάσματά τους παρέμειναν στο τέλος της Τρίτης Εποχής, στα μέρη που στοίχειωσαν κι έγιναν τόποι τρόμου για τους ζωντανούς Ανθρώπους, ο Λόφος του Έρεχ και τα Μονοπάτια των Νεκρών. 

 

H Απαγορευμένη Πόρτα

Η Απαγορευμένη Πόρτα, που ονομάζεται επίσης Πύλη των Νεκρών και Σκοτεινή Πόρτα, ήταν η είσοδος στα Μονοπάτια των Νεκρών κάτω από τα Λευκά Όρη. Το 2570 της Τρίτης Εποχής, ο Baldor, ο γιος του Brego, πέρασε μέσα από αυτή την είσοδο και δεν επέστρεψε ποτέ. Στις 8 Μαρτίου του 3019, ο Aragorn και η ομάδα του πέρασαν την Πόρτα κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Δαχτυλιδιού για να καλέσουν τον Στρατό των Νεκρών.

H Απαγορευμένη Πόρτα ήταν η αρχαία είσοδος που οδηγούσε στα Μονοπάτια των Νεκρών, μέσα από το βράχο στη βάση του Στοιχειωμένου Βουνού. Ανακαλύφθηκε στις πρώτες μέρες του Ρόχαν από τον Μπρέγκο, τον δεύτερο βασιλιά, και τον γιο του τπν Μπάλντορ, που εξερευνούσαν τη νέα τους γη. Έχοντας ανακαλύψει τον τόπο που θα γινόταν το Οχυρό του Ντανχάρροου, ταξίδεψαν και βρήκαν μια Πόρτα στην πλαγιά του βουνού. Στο κατώφλι της πόρτας βρήκαν έναν γέρο, ο οποίος τους προειδοποίησε να μην εισέλθουν, καθότι ο καιρός δεν είχε έρθει ακόμη. Ο γέρος πέθανε λίγο μετά και δεν αποκάλυψε περισσότερα. Παρά την προειδοποίηση, ο Μπάλντορ είδε την Απαγορευμένη Πόρτα ως πρόκληση, ώστε, στη γιορτή που διοργανώθηκε για το χτίσιμο του Μέντουσελντ, ορκίστηκε να περάσει την Πόρτα και να εισέλθει στα Μονοπάτια των Νεκρών. Έτσι κι έκανε, και δεν φάνηκε ποτέ ξανά.

Αννούμινας

Η Annúminas ήταν κάποτε η πρωτεύουσα του Βασιλείου της Arnor. Η πόλη βρισκόταν στη νοτιοανατολική ακτή της λίμνης Nenuial, κοντά στην πηγή του ποταμού Baranduin (Brandywine). Στα νότια και στα δυτικά της Annúminas υπήρχαν οι Λόφοι του Evendim. Ήταν η έδρα των Βασιλέων της Arnor και ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Υψηλό Βασιλιά Elendil. Annúminas σημαίνει "Πύργος της Δύσης" στη Sindarin.

 
Η Αννούμινας ιδρύθηκε από τον Ελέντιλ το 3320 της Δεύτερης Εποχής, λίγο μετά την άφιξή του στο Λίντον μετά την Καταστροφή του Νούμενορ. Με την ίδρυση της Άρνορ η πόλη έγινε η πρωτεύουσα του Βασιλείου για αρκετούς αιώνες. Φιλοξενούσε την Πέτρα της Αννούμινας, ένα από τα τρία Παλαντίρι του Βορείου Βασιλείου, καθώς και το Σκήπτρο της Αννούμινας, το οποίο ήταν αρχικά το ραβδί του αξιώματος των Αρχόντων του Αντούνιε στο Νούμενορ, ένα κειμήλιο και σύμβολο της βασιλείας της Άρνορ.

Ελντάριον

Ο Eldarion ήταν ο μοναδικός γιος του Aragorn II Elessar και της Arwen Undómiel, του Βασιλιά και της Βασίλισσας του Επανενωμένου Βασιλείου της Gondor και της Arnor στη Μέση-Γη. Η γέννησή του σηματοδότησε την επανένωση των γενεών του Elros (μέσω του Aragorn) και του Elrond (μέσω της Arwen), των γιων του Earendil, που είχαν χωριστεί για πολλά πολλά χρόνια. Επίσης, αντιπροσώπευε (μέσω της Galadriel) την ένωση των Τριών Οίκων των Edain με τον αρχαίο Οίκο του Finarfin. Το όνομα Eldarion σημαίνει "Απόγονος των Eldar" στην Quenya.

 
Ο Ελντάριον είχε πολλές αδελφές. Έγινε ο δεύτερος Βασιλιάς του Επανενωμένου Βασιλείου μετά το θάνατο του πατέρα του, Βασιλιά Ελέσσαρ, το 120 της Τέταρτης Εποχής. Από τη διακυβέρνησή του, ελάχιστα πράγματα - εώς τίποτα - είναι γνωστά, παρά μόνο ότι κατά πάσα πιθανότητα διατήρησε την ειρήνη και τα σύνορα του Επανενωμένου Βασιλείου που έθεσε ο πατέρας του μετά τον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού. Μια από τις λίγες γνωστές λεπτομέρειες που αφορούσαν την εποχή του κατά τη διάρκεια της Βασιλείας του ήταν ότι, 105 χρόνια μετά την Πτώση του Σκοτεινού Πύργου, αντιμετώπισε την άνοδο της μυστικής λατρείας του Μόργκοθ ή του Σάουρον.

Επανενωμένο Βασίλειο

Το Επανενωμένο Βασίλειο, που ονομάζεται επίσης τα "Δύο Βασίλεια", ήταν το αποκατεστημένο βασίλειο της Arnor στα βόρεια και της Gondor στα νότια, τα δίδυμα βασίλεια που ιδρύθηκαν στο τέλος της Δεύτερης Εποχής από τον Elendil και τους γιους του, Isildur και Anárion. Αρχικά, ο Elendil ήταν Υψηλός Βασιλιάς και των δύο Βασιλείων, αλλά αυτά χωρίστηκαν μετά από τους θανάτους των γιων του. Πάνω από 3.000 χρόνια αργότερα, ο Aragorn II Elessar επανένωσε τα δύο βασίλεια και στέφθηκε ο βασιλιάς του Επανενωμένου Βασιλείου της Arnor και της Gondor. Η μοίρα των Βασιλείων, ειδικά εκείνη της Gondor, κυριάρχησε στην ιστορία της Τρίτης Εποχής στη Μέση-Γη.

Στο τέλος της Δεύτερης Εποχής, ο Ελέντιλ και οι γιοι του, Ισίλντουρ και Ανάριον, ίδρυσαν δύο μεγάλα βασίλεια στη Μέση-Γη: την Άρνορ στα βόρεια και τη Γκόντορ στα νότια. Αυτά τα βασίλεια των Ντουνεντάιν ενώθηκαν κάτω από έναν και μόνο Υψηλό Βασιλιά, τον ίδιο τον Ελέντιλ, ο οποίος κυβέρνησε το Βόρειο Βασίλειο, ενώ οι γιοι του βασίλευαν από κοινού στο νότιο Βασίλειο της Γκόντορ. Στα πρώτα χρόνια της Τρίτης Εποχής, αυτή η ένωση απέτυχε. Μετά τον χαμό του Ισίλντουρ στην Πανωλεθρία των Γκλάντεν Φιλντς, ο ανιψιός του ο Μενέλντιλ ανέλαβε την βασιλεία της Γκόντορ, η οποία παρέμεινε ανεξάρτητη από το βορειοανατολικό βασίλειο για το μεγαλύτερο μέρος της Τρίτης Εποχής.

Άραθορν Β'

Ο Arathorn II ήταν ο 15ος αρχηγός των Dúnedain και ο πατέρας του μετέπειτα Κληρονόμου του Isildur, Aragorn II Elessar, τον Βασιλιά του Επανενωμένου Βασιλείου. Διαδέχτηκε τον πατέρα του, τον Arador, όταν εκείνος σκοτώθηκε το 2930 της Τρίτης Εποχής. Γεννημένος το 2873, πέθανε το έτος 2933, σε ηλικία 60 ετών. Arathorn σημαίνει "Σταθερός Βασιλιάς" στη Sindarin.

Όπως και με τους προπάτορές του, τον μεγάλωσε ο Έλροντ στο Ρίβεντελ, όσο  ο πατέρας του, ο Άραντορ, έλειπε στην ερημιά. Κατά το τελευταίο έτος της αρχηγίας του πατέρα του, ο Άραθορν ζήτησε το χέρι της Γκίλραεν σε πολύ νεαρή ηλικία (μόλις 22 ετών). Αν και ο πατέρας της, ο Ντίρχαελ, αντιτάχθηκε αρχικά στον γάμο τους, η γνώμη της συζύγου του, της Ιβόργουεν, επικράτησε, καθότι ήταν προικισμένη με διορατικότητα και είδε ότι από αυτόν τον γάμο θα γεννηθεί η ελπίδα για τους Ντουνεντάιν. Ο γάμος έγινε τελικά το 2929.

Αθέλας

Το Athelas, επίσης γνωστό και ως Βασιλόχορτο, ήταν ένα γλυκό, μυρωδάτο βότανο που φύτρωνε σε όλη τη Μέση-Γη. Είχε θεραπευτικές ιδιότητες απέναντι σε τραύματα και δηλητηριάσεις, ενώ εξουδετέρωνε τις κακές επιρροές, όπως η Μαύρη Ανάσα. Μερικοί Άνθρωποι της Gondor χρησιμοποιούσαν ένα εκχύλισμα του βοτάνου για τους πονοκεφάλους. Athelas σημαίνει "Ευεργετικό Φύλλο" στη Sindarin.

Το Αθέλας μεταφέρθηκε για πρώτη φορά στη Μέση-Γη από τους Νουμενόριανς, αλλά μέχρι το τέλος της Τρίτης Εποχής η γνώση των θεραπευτικών ιδιοτήτων του χάθηκε από όλους εκτός από τους Φύλακες του Βορρά και τα Ξωτικά, και συνήθως θεωρούταν από τους περισσότερους Ανθρώπους και τα Χόμπιτς ένα άχρηστο αγριόχορτο. Κατά την Πρώτη Εποχή είναι πιθανό να φύτρωνε στο Μπελέριαντ, καθότι στην Ωδή της Λέιθιαν αναφέρεται ότι ο Χούαν βρήκε Αθέλας για να θεραπεύσει τον Μπέρεν από τις πληγές του. Όταν ξεραινόταν και συνθλιβόταν με ζεστό νερό, αναζωογονούσε, καθάριζε, καταπράυνε το νού και δυνάμωνε εκείνους που μύριζαν το άρωμά του, το οποίο ήταν ιδιαίτερο και ξεχωριστό για εκείνον που μύριζε το βότανο.

Πέρεγκριν "Πίππιν" Τούκ

O Peregrin Took, περισσότερο γνωστός ως Pippin, ήταν ένα από τα Hobbits του Shire κι ένας από τους στενούς φίλους του Frodo Baggins. Ήταν το νεότερο Hobbit της Συντροφιάς του Δαχτυλιδιού, αποδείχθηκε πιστός και θαρραλέος φίλος και τελικά έγινε Ιππότης της Gondor, αν και ο Elrond, τουλάχιστον, φάνηκε αρχικά να αμφιβάλλει για την ικανότητα του να συμμετέχει στην Αποστολή για το Δαχτυλίδι.

 
Ο Πίππιν γεννήθηκε την άνοιξη του 2990 της Τρίτης Εποχής και οι γονείς του ήταν ο Πάλαντιν Τούκ Β' και η Έγκλαντιν Μπανκς. Ήταν το νεότερο από τα τέσσερα παιδιά και είχε τρεις μεγαλύτερες αδελφές, την Περλ, την Πίμπερνελ και την Περβίνκα. Η αδελφή του πατέρα του, η Εσμεράλντα Τούκ, ήταν η μητέρα του Μερίαντοκ Μπράντιμπακ, καθιστώντας έτσι τον Πίππιν και τον Μέρρυ πρώτα ξαδέρφια.

Το Σκήπτρο της Αννούμινας

Το Σκήπτρο της Annúminas ήταν το κύριο σύμβολο της εξουσίας των Βασιλέων του Βορείου Βασιλείου της Arnor, στο Eriador στην Μέση-Γη, κατά τη διάρκεια της Τρίτης Εποχής. Ήταν μια ασημένια ράβδος και υπήρξε αρχικά το σύμβολο του αξιώματος των Αρχόντων του Andúnië στο Númenor. Επέζησε από την Πτώση και κρατούταν από τους βασιλείς της Arnor για όσο κράτησε το Βασίλειο. Μετά τη διαίρεση του Βορείου Βασιλείου περνούσε από γενιά σε γενιά στους Βασιλείς του Arthedain και στους απογόνους τους, τους Αρχηγούς των Dúnedain. Ονομάστηκε Σκήπτρο της Annúminas διότι οι Βασιλείς της Arnor αρχικώς κυβερνούσαν από την πόλη της Annúminas, τον Πύργο της Δύσης.

 
Το Σκήπτρο της Αννούμινας ήταν μια ασημένια ράβδος που αρχικά κρατούσαν οι Άρχοντες του Αντούνιε στο Νούμενορ, και δημιουργήθηκε σύμφωνα με το Σκήπτρο των Βασιλέων του Νούμενορ. Το Σκήπτρο των Βασιλέων χάθηκε με τον Αρ-Φαραζόν στην Καταστροφή του Νούμενορ το 3319 της Δεύτερης Εποχής, αλλά ο Ελέντιλ, ο τελευταίος Άρχοντας του Αντούνιε, πήρε το Σκήπτρο των Αρχόντων του Αντούνιε μαζί του όταν δραπέτευσε από το Νούμενορ και, ερχόμενος στη Μέση-Γη, ίδρυσε τα βασίλεια της Γκόντορ και της Άρνορ.

Eλεντίλμιρ, Το Αστέρι του Ελέντιλ

Το Αστέρι του Elendil, αλλιώς Elendilmir, Αστέρι του Βορείου Βασιλείου και Αστέρι του Βορρά, ήταν το όνομα που δόθηκε σε δύο μεγαλειώδη λευκά πετράδια σε σχήμα αστεριού που συνδέθηκαν με τον Elendil και τη βασιλεία της Arnor. Και οι δύο αυτοί πολύτιμοι λίθοι είχαν τοποθετηθεί πάνω σε Mithril. Φορέθηκαν από τον Elendil και τους Κληρονόμους του και στη συνέχεια από τους αρχηγούς των Dúnedain στην Arnor.
 

Το πρώτο Ελεντίλμιρ

Το πρώτο κόσμημα χρονολογείται από τους πρώτους αιώνες του Νούμενορ και ανήκε στην Σιλμάριεν, την κόρη του Βασιλιά Ταρ-Ελέντιλ. Από αυτήν, πέρασε στους απογόνους της, τους Άρχοντες του Αντούνιε. Ο μεγαλύτερος γιος του Αμάντιλ, του Άρχοντα του Αντούνιε, ο Ελέντιλ, διέφυγε της Πτώσης της Νούμενορ και έγινε Υψηλός Βασιλιάς των Ντουνεντάιν στη Μέση-Γη. Φορούσε το Αστέρι του Ελέντιλ στο μέτωπό του αντί για στέμμα, όπως έκανε και ο γιος του, ο Ισίλντουρ, μετά από αυτόν.

Έλλανταν και Ελρόχιρ

O Elladan και o Elrohir ήταν οι δίδυμοι γιοι του Elrond του Μισο-Ξωτικού και της Celebrían του Rivendell, και ήταν γνωστοί για τη στενή φιλία και τη συνεργασία τους με τους Dúnedain του Βορρά, τους Φύλακες του Βορρά και τους Ανθρώπους γενικότερα, καθώς και για τα κατορθώματά τους στον Πολέμο του Δαχτυλιδιού. Το όνομα Elladan σημαίνει "Ξωτικο-Άνθρωπος" ή "Ξωτικό-Dúnadan" στη Sindarin, αναφερόμενο στη διπλή καταγωγή του, από τα Ξωτικά και τους Edain (Οίκος Ανθρώπων από το Beleriand).  Το όνομα Elrohir σημαίνει "Ξωτικό Ιππότης" στη Sindarin.

Ο Έλλανταν και ο Ελρόχιρ γεννήθηκαν το 130 της Τρίτης Εποχής και είχαν μια νεότερη αδελφή, της Άργουεν. Μέσω της μητέρας τους, της Κελεμπρίαν, ήταν οι μόνοι εγγονοί της Γκαλάντριελ και του Κέλεμπορν του Λοθλόριεν. Το 2509 της Τρίτης Εποχής, οι δίδυμοι έσωσαν τη μητέρα τους, η οποία είχε αιχμαλωτιστεί και βασανιστεί από Ορκς. Παρά το γεγονός ότι σωματικά θεραπεύθηκε από τον Έλροντ, εξαιτίας του φόβου και των μαρτυρίων που υποβλήθηκε, ψυχικά δεν είχε γίνει καλά κι έτσι αναχώρησε για τα Γκρίζα Λιμάνια το επόμενο έτος. Λόγω αυτού του γεγονότος, τα δίδυμα έτρεφαν μεγάλο μίσος για τα Ορκς.

Το Δαχτυλίδι του Μπάραχιρ

Το Δαχτυλίδι του Barahir, αρχικά το Δαχτυλίδι του Felagund, ήταν ένα περίτεχνο ασημένιο δαχτυλίδι που δόθηκε στον Barahir από τον Βασιλιά Finrod Felagund ως δώρο για τη διάσωση της ζωής του στην Dagor Bragollach. Ήταν ένα σημάδι αιώνιας φιλίας μεταξύ του Finrod και του Οίκου του Barahir κι έγινε κειμήλιο των Edain στις μεταγενέστερες Eποχές, φτάνοντας στον Aragorn που του δόθηκε μαζί με τα θραύσματα του Narsil όταν του αποκαλύφθηκε ποιος είναι.

Αν και το δαχτυλίδι του Μπάραχιρ δεν είχε καμία γνωστή μαγεία ή δύναμη, αναφέρεται ως ένα από τα παλαιότερα δημιουργήματα στη Μέση-Γη. Δημιουργημένο κατά την Πρώτη Εποχή και υπάρχοντας τουλάχιστον ως το τέλος της Τρίτης Εποχής, είναι χιλιάδες χρόνια μεγαλύτερο από οποιοδήποτε από τα Δαχτυλίδια της Δύναμης. Το δαχτυλίδι είχε το σχήμα δίδυμων φιδιών με σμαραγδένια μάτια, τα κεφάλια των οποίων αντάμωναν κάτω από ένα στέμμα από χρυσά λουλούδια, που το ένα κρατούσε και το άλλο κατέτρωγε. Αυτό ήταν το έμβλημα του Οίκου του Φινάρφιν. Δημιουργήθηκε από τους Νόλντορ στο Βάλινορ και άνηκε στον Άρχοντα Φίνροντ. Το πήρε στη Μέση-Γη κατά την εξορία των Νόλντορ μαζί με άλλους θησαυρούς που έφερε από την Τίριον και το φορούσε στη Νάργκοθροντ.

Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού

Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού αποτελούταν από εννέα μέλη που εκπροσωπούσαν τους Ελεύθερους Λαούς της Μέσης-Γης. Ο σκοπός τους ήταν να πάνε το Ένα Δαχτυλίδι στη Mordor ώστε να ριχτεί στις φωτιές του Mount Doom, εκεί όπου δημιουργήθηκε, και να καταστραφεί, κάτι που θα ανέτρεπε ολοκληρωτικά τον Σκοτεινό Άρχοντα Sauron. Τα μέλη της ονομαστικά ήταν οι Gandalf, Aragorn, Boromir, Legolas, Gimli, Frodo Baggins, Samwise Gamgee, Meriadoc Brandybuck και Peregrin Took.

Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού δημιουργήθηκε από τον Έλροντ στο Ρίβεντελ μετά το Συμβούλιο του Έλροντ και τα μέλη της Συντροφιάς ήταν εκπρόσωποι των αντίστοιχων φυλών τους. Ο Λέγκολας ήταν το μοναδικό Ξωτικό που επιλέχθηκε, κάτι που ίσχυσε και για τον Γκίμλι από την φυλή των Νάνων. Συγκροτημένη μετά από το Συμβούλιο του Έλροντ, η Συντροφιά αποτελούταν από εννέα μέλη: τέσσερα Χόμπιτς, δύο Ανθρώπους, ένα Ξωτικό, ένα Νάνο και ένα Μάγο. Συγκεκριμένα:

Ντουνεντάιν

Οι Dúnedain (ενικός Dúnadan), οι Άνθρωποι της Δύσης, ήταν Άνθρωποι που κατάγονταν από τους Númenóreans που επέζησαν από την Πτώση του βασιλείου της Νήσου του Númenor και μετανάστευσαν στο Eriador στη Μέση-Γη, οδηγούμενοι αρχικά από τον Elendil και τους γιους του, Isildur και Anárion. Εγκαταστάθηκαν κυρίως στην Gondor και την Arnor. Ο όρος Dúnedain προσδιορίζεται ως οι "Edain της Δύσης", δηλαδή οι Númenoreans, αν και ο όρος προήλθε από τους Ανθρώπους του Βασιλιά και υποδήλωνε ειδικά τους απογόνους των Elendili, των Númenorean αποίκων στην Arnor και την Gondor (οι Dúnedain του Βορρά και οι Dúnedain του Νότου).

Οι Ντουνεντάιν ήταν ανώτεροι από τους άλλους Ανθρώπους της Μέσης-Γης σε σώμα και πνεύμα. Ήταν ψηλοί, με σκούρα μαλλιά, χλωμό δέρμα και γκρίζα μάτια. Επιπλέον, οι Ντουνεντάιν, ιδιαίτερα εκείνοι της υψηλής τάξης, διέθεταν μεγάλη σοφία και αντίληψη. Επωφελήθηκαν από μεγάλη διάρκεια ζωής (οι απευθείας απόγονοι των Ντουνεντάιν είναι γνωστό ότι ζούσαν μέχρι και τρεις φορές περισσότερο από τους υπόλοιπους Ανθρώπους) και μπορούσαν να διατηρούν τη νεότητά τους μέχρι το τέλος της ζωής τους.