Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα lorien. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα lorien. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Το Μονοπάτι των Ονείρων

Το Μονοπάτι των Ονείρων, ήταν ένα μονοπάτι πέρα από το θνητό βασίλειο το οποίο συνέδεε το Valinor και τη Μέση-γη μέσω του ονείρου. To δημιούργησε ο Vala Lorien, ο Κύριος των Ονείρων και των Οραμάτων, κατ' εντολή του Manwe. Mέσω αυτού οι Άνθρωποι μπορούσαν μερικές φορές να πάνε στο Valinor ενώ κοιμούνται. Στην Quenya ονομάζεται Olórë Mallë και σημαίνει ο Δρόμος των Ονείρων.


O Mάνγουε λυπήθηκε πολύ όταν οι Βάλαρ έπρεπε να κρύψουν το Βάλινορ από τον υπόλοιπο κόσμο. Εξαιτίας αυτού και λόγω του ότι ο ερχομός των Ανθρώπων ήταν πολύ κοντά, ζήτησε από τον Ίρμο να δημιουργήσει ένα μονοπάτι από όπου τα πνεύματα των Ξωτικών και των Ανθρώπων θα μπορούσαν να έρχονται στους Κήπους του Λόριεν. Έτσι ο Ίρμο δημιούργησε το Μονοπάτι των Ονείρων, το οποίο ήταν ένας πνευματικός δρόμος στο Βάλινορ, προσβάσιμος μόνο μέσω του μυαλού και των ονείρων. Στο τέλος του υπήρχε μια ψηλή πύλη που έλαμπε χρυσή στο σούρουπο. Η πύλη άνοιγε κι ελικοειδή μονοπάτια οδηγούσαν στο πιο όμορφο μέρος του κόσμου, τους Κήπους του Λόριεν. Ο Ίρμο καθοδηγούσε τα πνεύματά τους μέχρι εκεί, και τα επέστρεφε πίσω στα σώματά τους όταν ερχόταν η ώρα να ξυπνήσουν. Ο ίδιος ωστόσο μπλόκαρε το Μονοπάτι από τους Νόλντορ όταν άφησαν το Βάλινορ, κι ο Mάνγουε διακύρηξε ότι δεν θα μπορούσαν ποτέ να ξαναεπιστρέψουν.

Κέριν Άμροθ

Ο Cerin Amroth ήταν ένας λόφος στην καρδιά της αρχαίας γης του Lothlórien. Πάνω του φύτρωναν δύο κύκλοι δέντρων, τα εξωτερικά είχαν λευκό φλοιό και τα εσωτερικά ήταν πανύψηλα χρυσαφένια Mallorn. Όταν ο άνεμος φυσούσε μέσα από τα κλαδιά, ακουγόταν ο ήχος των μακρινών θαλασσών και οι φωνές από θαλασσοπούλια που οι ράτσες τους είχαν εξαφανιστεί από τη γη, ενώ τα λουλούδια Niphredil και Elanor φύτρωναν στο γρασίδι του. Εκεί ήταν και το σπίτι του βασιλιά Amroth, προτού χαθεί για πάντα, κι εκεί όπου ο Aragorn πρόσφερε το Δαχτυλίδι του Barahir στην Arwen και αρραβωνιάστηκαν αιώνες αργότερα. Cerin Amroth σημαίνει "Ο Λόφος του Amroth" στη Sindarin.


Ο λόφος αρχικά δημιουργήθηκε μετά την πρώτη χιλιετία της Τρίτης Εποχής, όταν η σκιά του Ντολ Γκούλντουρ αυξανόταν. Ο Άμροθ, ο βασιλιάς του Λόριεν, έχτισε αργότερα εκεί το σπίτι του και ο λόφος πήρε το όνομά του. Αιώνες αργότερα όμως, το σπίτι του δεν υπήρχε πια, και ο λόφος ήταν καλυμμένος με έλανορ και νίφρεντιλ. Καθώς η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού εισήλθε στο χρυσαφένιο δάσος του Λoθλόριεν και ξεκουράστηκε δίπλα στον ποταμό Νίμροντελ, ο Φρόντο μπορούσε να ακούσει μια φωνή να τραγουδάει αναμεμειγμένη με τον ήχο του κελαρυστού νερού. Ο Λέγκολας τότε θυμήθηκε και τραγούδησε την τραγική ιστορία των Άμροθ και Νίμροντελ.

Λοθλόριεν (Λόριεν)

To Lothlórien (σε Sindarin "Λουλούδι του Ονείρου") ήταν ένα δάσος και βασίλειο των Ξωτικών Silvan στην ανατολική πλευρά των Hithaeglir (Ομιχλιασμένα Βουνά). Πρωτοκατοικήθηκε από τα Ξωτικά Nandor, αλλά αργότερα εμπλουτίστηκε με Noldor και Sindar, υπό τον Celeborn του Doriath και την Galadriel των Noldor, κόρη του Finarfin. Βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Celebrant, νοτιοανατολικά του Khazad-Dum. Θεωρήθηκε ένα από τα πιο όμορφα μέρη στην Μέση-Γη κατά τη διάρκεια της Τρίτης Εποχής, και είχε τα μόνα δέντρα Μallorn ανατολικά της θάλασσας. Ονομαζόταν συχνά εν συντομία Lórien, ή το Χρυσό Δάσος (αναφορικά με τα χρυσά δέντρα Μallorn).


Οι πρώτοι κάτοικοι της δασικής έκτασης που αργότερα έγινε γνωστή ως Λόριεν, ήταν μια ομάδα Νάντορ που αρνήθηκαν να διασχίσουν τα Ομιχλιασμένα Βουνά. Το Λόριεν ήταν ίσως μία από τις διάσπαρτες κατοικίες τους στην περιοχή. Αργότερα, ωστόσο, καθώς η δύναμη των Νάνων Μακρυγένηδων στη Μόρια μεγάλωνε, μεταφέρθηκαν στην ανατολική πλευρά του Άντουιν. Η γη στην οποία κατοικούσαν (το δάσος ανατολικά των Ομιχλιασμένων Βουνών, πάνω από το Φάνγκορν και κάτω απ' το Μίρκγουντ) έγινε γνωστή στη γλώσσα των Σίλβαν ως Lórinand ("Χρυσή Κοιλάδα"), ή Laurelindórenan ("Κοιλάδα τoυ Χρυσού που Τραγουδάει"). Μετονομάστηκε σε Lothlórien (Λοθλόριεν, το Λόριεν που Ανθίζει) - στη μνήμη του Λόριεν που οι Νόλντορ άφησαν πίσω - και το όνομα συχνά συντομευόταν σε Λόριεν ("Γη του Χρυσού", αν και περιλαμβάνεται μέσα σε αυτό η έννοια του "ονείρου"). Άλλες ονομασίες που του δόθηκαν είναι: Laurenandë, Glornan, Nan Laur, Lindórinand.

Εστέ

H Estë (στην Quenya "Ανάπαυση") ήταν μια Ainu, σύζυγος του Vala Irmo και η Valie που ήταν υπεύθυνη για την γιατρειά του πόνου και την κούρασης. Ονομαζόταν επίσης αρκετές φορές "Estë η Χλωμή" και "Estë η Ευγενής" και ήταν πάντα ενδεδυμένη στα γκρί.


Η Εστέ έμενε με τον σύζυγό της, τον Βάλα Ίρμο, στο Λόριεν. Δεν κυκλοφορούσε τη μέρα, αλλά κοιμόταν σε ένα νησί της λίμνης Λόρελλιν στο Λόριεν. Όλοι όσοι έμειναν στο Βάλινορ αντλούσαν φρεσκάδα από τις πηγές της Εστέ και του Ίρμο στο Λόριεν. Ομοίως, στους Κήπους του Λόριεν, συχνά έρχονταν οι ίδιοι οι Βάλαρ, καθώς εκεί έβρισκαν ανακούφιση και ανάπαυση από τα βάρη και τις έγνοιες της Άρντα. Η Μάια Μέλιαν, προτού αναχωρήσει για τη Μέση-Γη, είχε υπηρετήσει και την Εστέ και τη Βάνα. Στο Λόριεν, η Μέλιαν έζησε αρκετά φροντίζοντας τα δέντρα που άνθιζαν στους Κήπους του Λόριεν.

Ίρμο

O Irmo (στην Quenya "Αυτός που ποθεί" ή "Κύριος των Πόθων") ήταν Ainu και ο Vala που ήταν υπεύθυνος για τη δημιουργία των οραμάτων και των ονείρων. Γνωστός επίσης ως Lorien ή Lurin, όπως λεγόταν και ο τόπος κατοικίας του, ήταν ο σύζυγος της Estë και ο αδερφός του Mandos και της Nienna. Σχετίζεται με την ελπίδα, την έμπνευση, την αγάπη, την επιθυμία, τα όνειρα, τον ύπνο και τα οράματα. 


O Ίρμο μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, τον Βάλα Νάμο (ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός ως Μάντος), ήταν γνωστοί ως οι Fëanturi, οι Κύριοι των Πνευμάτων. Ζούσε με τη σύζυγό του, τη Βάλιε Εστέ, στους Κήπους του Λόριεν στο Βάλινορ, και το μέρος που κατοικούσαν ήταν το ομορφότερο σε όλο το Βάλινορ και είχε πολλούς Μάιαρ. Όλοι οι Άινουρ του Άμαν πήγαιναν στους Κήπους για να ξεκουραστούν από τις έγνοιες της Άρντα, και αντλούσαν φρεσκάδα από τις πηγές του Ίρμο και της Εστέ.

Γκαλάντριελ

Η Galadriel ήταν μια Noldo, μια από τους Calaquendi, και αναμφισβήτητα το πιο διάσημο και ισχυρό Ξωτικό της Τρίτης Εποχής. Ήταν μία από τους κατόχους των Τριών Δαχτυλιδιών, του Nenya, και - μαζί με τον σύζυγό της, τον Celeborn - κράτησαν με αυτό το βασίλειο του Lothlorien καθαρό από το κακό. Ήταν μοναχοκόρη και το νεότερο παιδί του Finarfin, πρίγκιπα των Noldor, και της  Eärwen, πριγκίπισσα των Teleri, ξαδέρφη της οποίας ήταν η Luthien, καθώς και ανηψιά του Feanor. Οι μεγαλύτεροι αδερφοί της ήταν οι Orodreth, Finrod Felagund, Angrod και Aegnor. Ήταν από τους μεγαλύτερους Eldar της Μέσης-Γης και τους ξεπερνούσε όλους σε ομορφιά, γνώση και δύναμη. Ο Tolkien την φανταζόταν, μαζί με τον βασιλιά Gil-galad, ως το δυνατότερο και πιο δίκαιο από ολα τα Ξωτικά που είχαν μείνει στη Μέση-Γη.


Η Γκαλάντριελ γεννήθηκε στο Βάλινορ τα Χρόνια των Δέντρων, πριν καν αρχίσει η Πρώτη Εποχή. Ήταν το τέταρτο παιδί του Φινάρφιν, πρίγκιπα των Νόλντορ, και της Εάργουεν, πριγκίπισσα των Τελέρι. Ο πατέρας της την ονόμασε Artanis που σημαίνει "ευγενής γυναίκα", και καθώς μεγάλωνε ήταν ασυνήθιστα ψηλή και δυνατή. Ήταν πολύ όμορφη και τα μαλλιά της ήταν το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της. Λέγεται μεταξύ των Έλνταρ ότι μέσα στα μαλλιά της είχε παγιδευτεί το φως των Δύο Δέντρων του Βάλινορ, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να έχουν ένα μοναδικό και εκθαμβωτικό χρώμα, ένας συνδυασμός από χρυσό και ασημί. Σύμφωνα με τον μύθο, αυτό ενέπνευσε τον Φέανορ στην δημιουργία των Σίλμαριλς. Παρά το γεγονός ότι καταγόταν από δύο φυλές, αναγνωρίστηκε ως πριγκίπισσα των Νόλντορ, καθότι ο πατέρας της ήταν ο τρίτος γιος του Φίνγουε, Υψηλός Βασιλέας των Νόλντορ. Ήταν η ψηλότερη από τις γυναίκες Ξωτικά, και τουλάχιστον στα νιάτα της, ήταν κάπως περήφανη και επαναστατική φύση. Ήταν ελεύθερο πνεύμα, και κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Άμαν ονειρευόταν μεγάλες ανεξερεύνητες περιοχές. Στην Τρίτη Εποχή όμως φαίνεται να ενεργεί με σοφία και ευγένεια, ενώ παρουσιάζεται πολύ ήπια και σταθερή.