Θορόντορ

Ο Thorondor, ο Άρχοντας των Αετών στην ηρωική Πρώτη Εποχή, ήταν ο μεγαλύτερος των αετών του Manwë, του Βασιλιά των Valar. Thorondor σημαίνει "Βασιλιάς των Αετών" στη Sindarin, ενώ ονομαζόταν επίσης Sorontar, το οποίο ήταν η μετάφραση το ονόματός του στην Quenya.

 
Ο Θορόντορ στάλθηκε από τον Μάνγουε, τον Βασιλιά των Βάλαρ, για να προσέχει τους Νόλντορ μετά την άφιξή τους στο Μπελέριαντ. Οι Έλνταρ τον συνάντησαν για πρώτη φορά όταν εκείνος βοήθησε τον Φίνγκον να σώσει τον Μαέδρος από την φυλακή των Θανγκορόντριμ, όπου για ένα διάστημα ο Βασιλιάς των Αετών έμενε στην κορυφή τους. Μετά από αυτό, ο Θορόντορ και οι υπόλοιποι αετοί εγκαταστάθηκαν στα Κρισσαέγκριμ, μέρος των Εκόριαθ γύρω από την Γκοντόλιν. Όταν χτίστηκε η Γκοντόλιν, ο Θορόντορ έγινε ο άγρυπνος φρουρός της πόλης. Έγινε φίλος του Τούργκον, φέρνοντάς του νέα και κρατώντας τους κατασκόπους μακριά από τα Βουνά και τα σύνορα. Όταν η Γκοντόλιν έπεσε, οι Αετοί του Θορόντορ προστάτευσαν τους πρόσφυγες, οδηγώντας μακριά τα Όρκς που τους είχαν στήσει ενέδρα στο Κίριθ Θόροναθ, τη Σχισμή των Αετών, βόρεια της Γκοντόλιν.

Οι Λάμπες του Φέανορ

Οι Λάμπες του Fëanor ήταν λάμπες που δημιουργήθηκαν από τον μεγάλο τεχνίτη Fëanor στο Valinor. Περιγράφονται ως κρύσταλλοι "που έβγαζαν ένα καθαρό γαλάζιο φως από μια φλόγα φυλακισμένη σε λευκό κρύσταλλο", ενώ η φλόγα τους δεν μπορούσε να σβήσει από τον άνεμο ή το νερό. Οι Noldor ήταν διάσημοι για τις φλόγες, αλλά δυστυχώς η τέχνη αυτή χάθηκε μαζί τους.

 
Οι μπλε Λάμπες των Νόλντορ εμφανίζονται μόνο σε κείμενα που αφορούν την Πρώτη Εποχή. Αν και δεν είναι ένα από τα μεγαλύτερα έργα του Φέανορ, αυτές οι Λάμπες φαινόταν να χρησιμοποιούνταν ευρέως από τους Νόλντορ, στο Βάλινορ και αργότερα στο Μπελέριαντ. Ούτε ο άνεμος ούτε η βροχή μπορούσαν να σβήσουν το φως τους, καθιστώντας τες πράγματι χρήσιμες για ταξίδια στην άγρια ​​φύση. Φαίνεται ότι μετά το θάνατο του Φέανορ τα μυστικά της δημιουργίας τους χάθηκαν. 

Ιθίλντιν

Το Ithildin, το Αστροφέγγαρο, ήταν μια μαγική ουσία που δημιούργησαν οι Ñoldor από το μέταλλο Mithril, και που χρησιμοποιήθηκε από τους Gwaith-i-Mírdain, την αδελφότητα των Ξωτικών-μεταλλουργών στο Eregion. Μόνο οι έμπειροι τεχνήτες των Ñoldor μπορούσαν να μάθουν πώς φτιάχνεται και να το διδάξουν σε άλλους. Το όνομα σημαίνει "Αστροφέγγαρο" στη Sindarin.

Το Ιθίλντιν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την γραφή ειδικών ρούνων, τα γνωστά ως Φεγγαρογράμματα, όπως αυτά που ήταν στον Xάρτη του Θρορ, που είχε στην κατοχή του ο Θόριν Δρύασπις. Φαινόταν μόνο υπό το φως των Aστεριών ή της Σελήνης, αλλά ακόμη και τότε παρέμενε κρυμμένο έως ότου προφερόταν μια συγκεκριμένη λέξη ή φράση. Επιπλέον, μπορούσε να δεχτεί περαιτέρω μαγεία, έτσι ώστε να εμφανίζεται μόνο σε μια συγκεκριμένη φάση της Σελήνης σε μια συγκεκριμένη νύχτα. Στη Δεύτερη Εποχή, τα σχέδια στη Δυτική Πύλη της Μόρια ήταν από Ιθίλντιν.

Ρίνγκιλ

Το Ringil ήταν το σπαθί του Fingolfin, του Υψηλού Βασιλιά των Ñoldor, που λέγεται ότι έλαμπε σαν τον πάγο. Με αυτό τραυμάτισε τον Morgoth επτά φορές σε μονομαχία στις πύλες της Angband, μετά την Dagor Bragollach.

 
Το σπαθί ήταν δημιούργημα των Ξωτικών και η λεπίδα του έλαμπε σαν πάγος στο φως των αστεριών. Ο Φινγκόλφιν το χρησιμοποίησε με μεγάλη επιτυχία εναντίον του Μόργκοθ κατά τη διάρκεια της μονομαχίας τους στις πύλες της Άνγκμπαντ, όπου τραυμάτισε τον Μόργκοθ επτά φορές. Όταν ο Φινγκόλφιν σκόνταψε στο ανώμαλο έδαφος κι έπεσε προς τα πίσω, ο Μόργκοθ τον πάτησε στο λαιμό και τον καταπλάκωσε. Ο Φινγκόλφιν, στο τελευταίο του απελπισμένο χτύπημα, τρύπησε το πόδι του Μόργκοθ με το Ρίνγκιλ αναγκάζοντάς τον να είναι μόνιμα κουτσός, και οι επτά πληγές που του κατάφερε ο Φινγκόλφιν ποτέ δεν επουλώθηκαν. Η τελική μοίρα του σπαθιού από εκεί και πέρα είναι άγνωστη.

Παλαντίρι

Τα Palantíri (ενικός Palantír), επίσης γνωστά και ως "Οι Πέτρες της Όρασης", "Οι Επτά Πέτρες" και "Οι Επτά Πέτρες της Όρασης", ήταν σφαιρικές πέτρες που χρησιμοποιούνταν για επικοινωνία μεταξύ τους στη Μέση-Γη και πέραν αυτής, κι επίσης για να δουν οι χρήστες τους πολλά πράγματα σε όλο το κόσμο. Όταν ο κάτοχος του Palantír κοιτούσε μέσα, μπορούσε να επικοινωνήσει με άλλα Palantíri αλλά και με όποιον κοιτούσε σε αυτά. Άνθρωποι μεγάλης δύναμης μπορούσαν να χειραγωγήσουν τις πέτρες για να δουν σχεδόν οποιοδήποτε μέρος του κόσμου.

Τα Παλαντίρι δημιουργήθηκαν από τους Νόλντορ στο Έλνταμαρ, και συγκεκριμένα από τον ίδιο τον Φέανορ τον καιρό που ζούσε στο Άμαν κατά τη διάρκεια των Παλαιών Ημερών στους Χρόνους των Δέντρων, και στη συνέχεια δόθηκαν από τα Ξωτικά στους Νουμενόριανς, οι οποίοι τα κράτησαν ως κειμήλια μέχρι την Πτώση του Νούμενορ κατά την ύστερη Δεύτερη Εποχή. Επτά από αυτές τις πέτρες διεσώθησαν και μεταφέρθηκαν στη Μέση-Γη από τον Ελέντιλ και τους γιους του και βρίσκονταν σε καλά φυλασσόμενους πύργους σε όλα τα Βασίλεια της Εξορίας. 

Έλνταρ

Οι Eldar (ενικός Elda) ήταν το όνομα που δόθηκε στα Ξωτικά από τον Vala Oromë, όταν εκείνος τα πρωτοβρήκε κάτω από το αστρόφως στην Cuiviénen. Στην αρχή, το όνομα χρησιμοποιούταν για όλα τα Ξωτικά, στην πορεία όμως, μετά το κάλεσμα των Valar, χρησιμοποιούταν μόνο για τα Ξωτικά που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και ξεκίνησαν το Μεγάλο Ταξίδι.

Τα τρία γένη των Έλνταρ ήταν οι Βάνυαρ, οι Νόλντορ και οι Τελέρι. Όλοι οι Βάνυαρ και οι Νόλντορ πήγαν στο Άμαν, αν και πολλοί από τους Νόλντορ επέστρεψαν αργότερα στη Μέση-Γη με τον Φέανορ. Πολλοί από τους Τελέρι πήγαν επίσης στο Βάλινορ, ενώ οι υπόλοιποι εγκατέλειψαν το Ταξίδι όσο ακόμα βρίσκονταν στη Μέση-Γη. Από τους Τελέρι βγήκαν δύο φυλές. Αυτοί λοιπόν λέγονταν Ουμάνυαρ, οι Έλνταρ που δεν πήγαν στο Άμαν. Οι πρώτοι από αυτούς ήταν οι Νάντορ που έφυγαν ανατολικά των Ομιχλιασμένων Βουνών και ταξίδεψαν στον Ποταμό Άντουιν. Οι δεύτεροι, οι Σίνταρ, καθυστέρησαν στο Μπελέριαντ ψάχνοντας για τον αρχηγό τους, τον Έλγουε Σίνγκολλο.

Χελκαράξε

To Helcaraxë (ή Helcaracsë), γνωστό και ως Grinding Ice ("Ο Πάγος που Τρίζει"), ήταν η παγωμένη επικίνδυνη έρημος που βρισκόταν μεταξύ του Araman, μια περιοχή στα βόρεια του Aman, και της Μέση-Γης, ενώνοντας τις δύο ηπείρους στο βορειότερο σημείο της Arda. Εκεί συναντιόντουσαν τα παγωμένα νερά της Εkkaia και τα κύματα της Belegaer, δημιουργώντας τεράστιες ομίχλες θανάσιμου ψύχους, ενώ τα θαλάσσια ρεύματα ήταν γεμάτα από συγκρουόμενα βουνά πάγου και από τα τριξίματα των υφάλων τους. Έπαψε να υπάρχει μετά τον Πόλεμο της Οργής στο τέλος της Πρώτης Εποχής.

 
Κατά την έναρξη της Πρώτης Εποχής, ο Μόργκοθ και η Ουνγκόλιαντ, μετά την καταστροφή των Δύο Δέντρων και ξεφεύγοντας από την καταδίωξη των Βάλαρ, διέφυγαν στην Μέση-Γη διαμέσου της παγωμένης και ύπουλης ερημιάς του Χελκαράξε. Αργότερα, αφότου εγκαταλείφθηκε από τον Οίκο του Φέανορ, ο Φινγκόλφιν και οι δικοί του, αψηφώντας γενναία την παγωμένη ερημιά, έφτασαν στο Μπελέριαντ περνώντας ομοίως από εκεί. Υπέστησαν πολύ μεγάλες δυσκολίες στο Χελκαράξε κι έχασαν πολλούς δικούς τους, όπως την Ελένγουε, την σύζυγο του Τούργκον. Όταν ο Φινγκόλφιν με τους δικούς του έφτασαν τελικά στη Μέση-Γη, κατά την πρώτη ανατολή του Ήλιου και στην αυγή της Πρώτης Εποχής, το Χελκαράξε του είχε μειώσει σε μεγάλο βαθμό τον στρατό του.

Άραμαν

Το Araman ήταν η στενή βόρεια παραλιακή γραμμή του Aman, βόρεια του Valinor, που βρισκόταν έξω από τα βουνά των Pelóri. Ήταν έρημο και παγωμένο λόγω του ότι γειτόνευε με το Helcaraxë που το ένωνε με το Beleriand. Ήταν σκοτεινό στην Eποχή των Δύο Δέντρων και πιθανώς να ήταν εντελώς έρημο. Araman στην Quenya σημαίνει "Έξω από το Aman".

 
Το Άραμαν ήταν ο δρόμος που πήρε ο Μέλκορ, κι αργότερα οι Νόλντορ μετά την εξορία τους. Ήταν ο τόπος όπου οι επαναστάτες Νόλντορ που έφυγαν άκουσαν την Προφητεία του Βορρά από μια σκοτεινή φιγούρα που στεκόταν πάνω σε ένα βράχο. Αφού άκουσαν τη μοίρα που θα έπεφτε πάνω τους αν συνέχιζαν την επανάστασή τους, ο στρατός χωρίστηκε σε εκείνους που ακολούθησαν τον Φέανορ αποφασισμένοι να επιστρέψουν στην Μέση-Γη σε καταδίωξη του Μόργκοθ για να ανακτήσουν τα Σίλμαριλς, και σε εκείνους που ακολούθησαν τον Φινάρφιν - ο οποίος επέστρεψε στην Τίριον - μετανοώντας για την εξέγερση, επιλέγοντας να ζήσουν για πάντα ειρηνικά στους Αθάνατους Τόπους.

Φόρμενος

To Formenos ήταν η πόλη-φρούριο του Οίκου του Fëanor στους λόφους βόρεια του Valinor στο Aman, που χτίστηκε μετά την εξορία του από την Tirion. Πάρα πολλοί Ñoldor, συμπεριλαμβανομένου και του Βασιλιά Finwë, πήγαν με τον Fëanor στην εξορία. Formenos στην Quenya σημαίνει "Βόρειο Φρούριο".

Μετά την εξορία του Φέανορ από την Τίριον, ο ίδιος και οι επτά γιοί του πήγαν βόρεια του Βάλινορ και οχύρωσαν το Φόρμενος. Πολλοί από τους Νόλντορ, αλλά και ο Βασιλιάς Φίνγουε, πήγαν με τον Φέανορ, όπου πέρασαν δώδεκα Βάλιαν χρόνια (περίπου πενήντα χρόνια του Ήλιου) στην εξορία. Εκεί βρισκόταν το θησαυροφυλάκιο του Φέανορ όπου φύλαγε τα τρία Σίλμαριλς σε μια σιδερένια αίθουσα. Ο Μέλκορ πήγε εκεί σε αναζήτηση των πετραδιών και, προτού τα κλέψει και διαφύγει στη Μέση-Γη, σκότωσε τον Φίνγουε στις πύλες του Φρουρίου, γεγονός που οδήγησε τελικά στο Σκοτείνιασμα του Βάλινορ.

Άμροντ και Άμρας

Oι δίδυμοι Amrod και Amras ήταν οι νεότεροι γιοι του Fëanor και της Nerdanel. Μέσω της μητέρας τους κληρονόμησαν τα κόκκινα μαλλιά τους, αντί για τα μαύρα μαλλιά του Fëanor. Ο Amrod ήταν ο έκτος από τους επτά Γιούς του Fëanor, ενώ ο Amras ο έβδομος και νεότερος. Ήταν μεγάλοι κυνηγοί στα δάση της Μέσης-Γης και δεν συμμετείχαν σε μεγάλο βαθμό στην Πολιορκία της Angband, ωστόσο χάθηκαν στην Τρίτη Αδελφοκτονία στις εκβολές του Sirion.

Ο Άμροντ και ο αδελφός του Άμρας γεννήθηκαν κάποια στιγμή κατά τους Χρόνους των Δέντρων στο Βάλινορ. Οι δίδυμοι ήταν πολύ δεμένοι μεταξύ τους και, παρά το γεγονός ότι έμοιαζε πολύ ο ένας στον άλλον στο πρόσωπο και στο χαρακτήρα, τα μαλλιά του Άμροντ έγιναν πιο σκούρα σε σχέση με του Άμρας μετά την παιδική ηλικία. 

Όλγουε

O Olwë, ένα Ξωτικό των Teleri του Aman, ήταν ο νεότερος αδελφός του Elwë (Elu Thingol), του Βασιλιά των Sindar, ο μεγαλύτερος αδελφός του Elmo και ο πατέρας της Eärwen, ενώ είχε και αρκετούς γιους. Όταν ο ίδιος και οι συγγενείς του έφτασαν στο Aman, επέλεξαν να μείνουν τόσο στο Tol Eressëa όσο και στο Alqualondë, χωριστά από τα υπόλοιπα Ξωτικά του Aman. Έγινε Άρχοντας του Alqualondë και Βασιλιάς των Teleri, επίσης γνωστοί ως Falmari. Άλλα Ξωτικά από τους Teleri, όπως ο Nowë (Círdan), λέγεται ότι ήταν συγγενείς με τον Olwë, ενώ πολλοί από αυτούς τον ονόμαζαν επίσης Volwë.

 
Ο Έλγουε και ο Όλγουε ήταν και οι δύο άρχοντες της τρίτης φυλής των Ξωτικών, που ονομάστηκαν αργότερα Τελέρι, και μαζί οδήγησαν τους λαούς τους από την Κουιβιένεν προς τη Δύση. Ωστόσο, μετά από μακρά αναμονή στο Μπελέριαντ ο Έλγουε εξαφανίστηκε. Μετά από χρόνια ερευνών, ο Όλγουε όντας πλέον πολύ ανυπόμονος, οδήγησε το μεγαλύτερο μέρος των Τελέρι στο Βάλινορ, σε επιμονή του Βάλα Ούλμο.

Η Μοίρα του Μάντος

Η Μοίρα του Mandos, που ονομάζεται επίσης η Μοίρα των Noldor, η Κατάρα του Mandos και η Προφητεία του Βορρά, ήταν η απόφαση των Valar (που πιστεύεται ότι ειπώθηκε προσωπικά από τον Mandos) που δόθηκε στους Noldor στα εδάφη του Araman βόρεια του Valinor, ως προειδοποίηση της θλίψης που θα ερχόταν πάνω τους αν συνέχιζαν την εξέγερσή τους ενάντια στους Valar και δεν μετανοούσαν για την Αδελφοκτονία που διέπραξαν στους αθώους Τeleri του Alqualondë στο Eldamar.

Μετά την Αδελφοκτονία στο Αλκουαλόντε, οι Νόλντορ έφτασαν στο έρημο Άραμαν. Ξαφνικά είδαν μια σκοτεινή μορφή να στέκεται ψηλά, πάνω σ' ένα βράχο. Λέγεται πως ήταν ο ίδιος ο Μάντος και όχι κάποιος μικρότερος αγγελιαφόρος του Μάνγουε, και με φωνή δυνατή, σοβαρή και φοβερή τους είπε:

Ορόντρεθ

O Orodreth, σύμφωνα με τo δημοσιευμένο Silmarillion, ήταν ένας Ñoldo της Πρώτης Εποχής. Γεννημένος στην Tirion κατά τη διάρκεια των Χρόνων των Δέντρων, ήταν ο γιος του Ñoldo Finarfin και της πριγκίπισσας των Teleri Eärwen, ο αδερφός των Finrod Felagund, Angrod, Aegnor και Galadriel, καθώς και ο δεύτερος Βασιλιάς της υπόγειας πόλης της Nargothrond στο δυτικό Beleriand. Είχε μόνο μία κόρη, την Finduilas. Ο ίδιος σκοτώθηκε στη Μάχη του Tumhalad. Το όνομα Orodreth σημαίνει "Ορειβάτης" στη Sindarin. Το όνομά του στην Quenya ήταν Artaresto και έχει την ίδια σημασία.

 
(Σε άλλες σημειώσεις του Tolkien, ο Orodreth ήταν ο γιος του Angrod, του γιου του Finarfin, και της Eldalótë. Κατά συνέπεια αυτό τον κάνει εγγονό του Finarfin και της Eärwen και ανιψιό των Finrod Felagund, Aegnor και Galadriel. Η σύζυγός του ήταν ένα Sindarin Ξωτικό του Βορρά, και απέκτησαν δύο παιδιά, την Finduilas και τον Gil-galad.)
 

Εκθέλιον

Ο Ecthelion ήταν Άρχοντας Ξωτικό της Gondolin στην Πρώτη Εποχή της Μέσης-Γης και ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες. Ήταν αρχηγός του Λαού του Σιντριβανιού και σφαγέας του Gothmog, του Άρχοντα των Balrogs. Είχε την πιο όμορφη φωνή και το μεγαλύτερο ταλέντο στο φλάουτο από όλους στο βασίλειο. Υπήρξε, επίσης, Φύλακας της Μεγάλης Πύλης της Gondolin και ηγήθηκε ενός τμήματος των δυνάμεών της κατά τη διάρκεια της Nirnaeth Arnoediad.

Διακόσια χρόνια αφότου δημιουργήθηκε η Γκοντόλιν, ο Εκθέλιον, ο Γκλορφίντελ και ο Έγκαλμοθ, μαζί με τη Λευκή Κυρά των Νόλντορ άφησαν την Kρυμμένη Πόλη, λόγω της λαχτάρας της Αρέδελ για την ελευθερία που είχε κάποτε στο Βάλινορ. Οι εντολές τους ήταν να την οδηγήσουν προς το Χίθλουμ, όπου θα συναντούσε τον Φίνγκον, τον μεγαλύτερο αδελφό της. 

Λίντον

To Lindon (σε Quenya "Η Γη των Τραγουδιστών") ήταν ένα Βασίλειο των Ξωτικών που ιδρύθηκε από τον Gil-galad στην αρχή της Δεύτερης Εποχής. Ήταν το παλαιότερο Βασίλειο των Eldar στην ιστορία της Μέσης-Γης, και το ισχυρότερο σε ολόκληρη την Δεύτερη Εποχή. Διοικούταν από τον ιδρυτή του, τον Gil-galad, τον Υψηλό Βασιλιά των Ñoldor, ο οποίος ήταν ο δυνατότερος και ο πιο ισχυρός εχθρός του Sauron στη Μέση-Γη κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Εποχής. Το Βασίλειο επέζησε και στην Τρίτη Εποχή, και εκεί βρίσκονταν τα Γκρίζα Λιμάνια, όπου τα Ξωτικά, όπως επίσης και οι Δαχτυλιδοκουβαλητές, έπλευσαν για το Valinor.

Το όνομα Λίντον χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τους εξόριστους Νόλντορ για την περιοχή του Οσσίριαντ. Το Λίντον ήταν το μόνο μέρος του Μπελέριαντ που επέζησε του Πολέμου της Οργής, καθώς το υπόλοιπο της γης έσπασε ή βυθίστηκε. Η Μπελέγκαερ, ωστόσο, η Μεγάλη Θάλασσα, έσπασε μέσα από την οροσειρά, δημιουργώντας έτσι τον Κόλπο του Λούν. Πολλά από τα σωζόμενα Ξωτικά του καταποντισμένου Μπελέριαντ, ιδιαίτερα οι εξόριστοι Νόλντορ, μεταφέρθηκαν στο Λίντον από την έναρξη της Δεύτερης Εποχής, όπου διοικούσε ο Γκιλ-γκάλαντ.

Εάργουεν

H Eärwen ήταν η κόρη του Olwë, αδελφού του Thingol και Βασιλιά των Teleri του Aman, σύζυγος του Finarfin και μητέρα των Orodreth, Finrod, Angrod, Aegnor και Galadriel. Μέσω της ίδιας τα παιδιά της είχαν αίμα των Teleri και γι' αυτό τους επιτρεπόταν η είσοδος στο Doriath.

Κατά τη διάρκεια των Χρόνων των Δέντρων γύρω στο 1280, παντρεύτηκε τον Φινάρφιν, πρίγκηπα των Νόλντορ από τον Οίκο του Φίνγουε. Έγινε η μητέρα του Φίνροντ, του Ορόντρεθ, του Άνγκροντ, του Αέγκνορ και της Γκαλάντριελ. Λέγεται ότι ήταν φίλη με την Ανάιρε, τη σύζυγο του Φινγκόλφιν, τον μεγαλύτερο αδερφό του Φινάρφιν. Η Εάργουεν έμεινε στο Άμαν μετά την Φυγή των Νόλντορ, και πιθανώς ακόμη ζει εκεί με τον Φινάρφιν.

Noldolantë

Noldolantë, που σημαίνει "Η Πτώση των Noldor", ήταν ένας θρήνος που συνέθεσε ο Maglor, ο δεύτερος γιος του Fëanor και φημισμένος ως ο καλύτερος αοιδός όλων των Noldor. To τραγούδι μιλάει για γεγονότα που ο ίδιος ο Maglor έζησε: την επανάσταση του Fëanor ενάντια στους Valar, την Αδελφοκτονία στο Αlqualondë (στην οποία ναι μεν ήταν παρών αλλά η ιστορία δεν έχει καταγράψει ποιο ρόλο έπαιξε στη μάχη) και την εξορία των Noldor στη Μέση-Γη.

Η Μάχη του Ντάγκορλαντ

Η Μάχη του Dagorlad συνέβη το έτος 3434 της Δεύτερης Εποχής, μεταξύ του στρατού της Τελευταίας Συμμαχίας με ηγέτες τους Gil-galad και Elendil, και ενός στρατού από Orcs και άλλων πλασμάτων αφοσιωμένα στον Sauron. Η μάχη έλαβε χώρα στη μεγάλη, άδεντρη, ανοιχτή πεδιάδα μεταξύ των Βάλτων των Νεκρών και του Cirith Gorgor.

Ο συνδυασμένος στρατός Ξωτικών και Ανθρώπων διέσχισε τα Ομιχλιασμένα Βουνά και προχώρησε νότια μέσα απ' την κοιλάδα του Άντουιν, όπου εκεί ενώθηκαν με τα Ξωτικά Σίλβαν των οποίων ηγούνταν οι Άμντιρ και Ορόφερ, με ένα στρατό απ' το Καζάντ-ντούμ.

Ερίαντορ

To Eriador, που σημαίνει στη Sindarin "Μοναχική Γη", ήταν η μεγάλη περιοχή στα βορειοδυτικά της Μέσης-Γης, οριζόμενη μεταξύ του Lindon και των Γαλάζιων Βουνών στα δυτικά, και του Rhovanion και των Ομιχλιασμένων Βουνών στα ανατολικά. Κατοικούταν από όλους τους Ελεύθερους Λαούς της Μέσης-Γης, και ήταν η περιοχή πολλών εκ των πιο σημαντικών γεγονότων της Δεύτερης και Τρίτης Εποχής. Μέχρι το τέλος της Τρίτης Εποχής οι κύριοι κάτοικοί του ήταν Hobbits του Shire και Άνθρωποι των γύρω περιοχών.

Το Ερίαντορ ήταν μια μεγάλη κατοικημένη, εύκρατη περιοχή στα βορειοδυτικά της Μέσης-Γης, με πολύ ζεστά καλοκαίρια και εξαιρετικά παγωμένους χειμώνες. Είχε πολλούς ποταμούς, εκ των οποίων οι πιο σημαντικοί ήταν ο Λούν (Sindarin Lhûn) που έρρεε από τα Γαλάζια Βουνά και σχημάτιζε τον Κόλπο του Λούν, ο Μπραντιγουάιν (Sindarin Baranduin) που έρρεε απ' τη Λίμνη Έβεντιμ και σχημάτιζε το ανατολικό όριο του Σάιρ, και ο Γκουάθιρ που σχημάτιζε το νότιο σύνορο του Ερίαντορ. Άλλοι ποταμοί που περιλαμβάνονται είναι ο Γκλάντουιν που έρρεε απ' το Χόλλιν (Ερέγκιον) και χυνόταν στον Γκουάθιρ, ο Μπρούινεν που περνούσε απ' το Ίμλαντρις στο Πέρασμα του Μπρούινεν, και ο Ελικοπόταμος στο Παλιό Δάσος.