Κεντρί

Το Sting, το Κεντρί, ήταν ένα κοντό σπαθί που κατασκευάστηκε από τα Ξωτικά στην Gondolin την Πρώτη Εποχή. Ο κατασκευαστής και ο αρχικός κάτοχός του είναι άγνωστοι. Ενδέχεται να είχε χαθεί στην Πτώση της Gondolin, την ίδια μάχη κατά την οποία έπεσε ο Turgon και χάθηκε το Glamdring. Ο Bilbo Baggins ανακάλυψε το Κεντρί το 2941 της Τρίτης Εποχής στον θησαυρό των Trolls και το χρησιμοποίησε στην Αποστολή για το Erebor. Αργότερα το έδωσε στον κληρονόμο του Frodo Baggins. 

Το Κεντρί μιας και ήταν πολύ μικρό, ήταν το ιδανικό σπαθί για ένα Χόμπιτ. Ο Μπίλμπο επέλεξε αρχικά να το φορέσει μέσα από τα παντελόνια του και ήταν σε θέση να ταξιδέψει, ακόμη και να τρέξει χωρίς ενόχληση. Ήταν κατασκευασμένο σαν το Γκλάμντρινγκ και το Όρκριστ, κι έλαμπε κι εκείνο με ένα κρύο γαλάζιο φως αν υπήρχε κοντά κάποιο Ορκ.   

 

Η Πτώση της Γκοντόλιν

Η Πτώση της Gondolin ήταν η μάχη μεταξύ των δυνάμεων της Gondolin, υπό τον Βασιλιά Turgon, και του Morgoth, αφότου ο Maeglin πρόδωσε την κρυμμένη θέση της πόλης στον εχθρό, ο οποίος σχεδίαζε την επίθεση για πολλά χρόνια προτού τελικά εξαπολύσει τους στρατούς του στα απροετοίμαστα Ξωτικά. Η μάχη αυτή στοίχισε τις ζωές των περισσότερων Gondolindrim, του Turgon και του στρατού του. Ωστόσο, κάποιοι λίγοι κατάφεραν να ξεφύγουν από ένα μυστικό πέρασμα, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Tuor, η Idril κι ο γιος τους, ο Eärendil. Με την πτώση της Gondolin καταστράφηκε το τελευταίο από τα μεγάλα βασίλεια των Ξωτικών στη Μέση-Γη και μαζί χάθηκε και οποιαδήποτε ελπίδα για χερσαία αντίσταση στον Morgoth.

Όταν οι πόλεις των Νόλντορ στο Μπελέριαντ έπεσαν μία προς μία στα χέρια του Μόργκοθ, η Γκοντόλιν, βαριά οχυρωμένη, αποκομμένη τόσο από τους εχθρούς, όσο και από τους συμμάχους των Νόλντορ και καλά κρυμμένη μέσα στα Κρισσαέγκριμ, παρέμεινε το τελευταίο προπύργιο ελπίδας για όσους τον αντιμάχονταν. Το 551 της Πρώτης Εποχής, ο Μαέγκλιν, ο γιος του Έολ κι ανιψιός του Βασιλιά Τούργκον, επιθυμούσε κρυφά την ξαδέρφη του, την Ίντριλ, αλλά δεν κατάφερνε να έχει την αγάπη της. Μετά από μια διαφωνία, έφυγε από την Γκοντόλιν για να πάει στα βουνά να ψάξει για ορυκτά. Εκεί τα Ορκς τον συνέλαβαν κι εκείνος τα παρακάλεσε  να τον πάνε στον Μόργκοθ, παρά να τον σκοτώσουν ή να τον βασανίσουν. Ο Μόργκοθ αναγνώρισε τον Μαέγκλιν και του είπε ότι θα τον έκανε Βασιλιά της Γκοντόλιν και σύζυγο της Ίντριλ, αν πρόδιδε τους Νόλντορ και του έδινε πληροφορίες για το πώς να αποκτήσει πρόσβαση στην πόλη. Ο Μαέγκλιν συμφώνησε στην προδοσία κι επέστρεψε στην πόλη, αλλά δεν μίλησε σε κανέναν για τη σύλληψή του. Η Ίντριλ όμως παρατήρησε μια αλλαγή σε αυτόν και, διαισθανόμενη τον κίνδυνο, έδωσε εντολή να κατασκευαστεί ένα κρυφό πέρασμα βαθιά κάτω από την Γκοντόλιν που αργότερα θα ενεργούσε ως δρόμος διαφυγής.

Ντράμπορλεγκ

Ο Dramborleg ήταν ο μεγάλος πέλεκυς που είχε κάνει δώρο ο Βασιλιάς Turgon στον Tuor στην Πρώτη Εποχή, και τον οποίο έβαζε πάνω από οποιοδήποτε σπαθί. Χάθηκε στον Καταποντισμό του Numenor. Dramborleg σημαίνει "Βαριοκοφτερός" στην γλώσσα των Gondolindrim.

Για τον "μεγάλο πέλεκυ του Τούορ" δεν υπάρχει αναφορά στο Σιλμαρίλλιον, αλλά αναφέρεται και περιγράφεται στην αρχική "Πτώση της Γκοντόλιν", όπου λέγεται ότι αντί για σπαθί χρησιμοποιούσε έναν πέλεκυ ονόματι Ντράμπορλεγκ, ο οποίος "έκανε βαριά χτυπήματα σαν ρόπαλο κι έκοβε στη μέση σαν σπαθί". Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς απέκτησε ο Τούορ το Ντράμπορλεγκ, ωστόσο λέγεται ότι στην ηλικία των δεκαέξι ετών ήταν εις θέση να χειριστεί έναν πέλεκυ, το παραδοσιακό όπλο των Σίνταρ που τον ανάθρεψαν, αλλά και του Χούορ, του πατέρα του. Πολέμησε με αυτόν στην Πτώση της Γκοντόλιν, σφάζοντας τρείς Μπάλρογκς. Ο Τούορ έδωσε το Ντράμπορλεγκ στον γιο του, τον Εαρέντιλ, κι αυτός με την σειρά του στον γιο του, τον Ταρ-Μινυάτουρ, τον πρώτο βασιλιά του Νούμενορ, όπου έγινε βασιλικό κειμήλιο. Χάθηκε στον Καταποντισμό του Νούμενορ κοντά στα τέλη της Δεύτερης Εποχής.

Όρκριστ

Το Orcrist, το ταίρι του Glamdring, ήταν ένα ξίφος που έφτιαξαν τα Ξωτικά της Gondolin, το οποίο έγινε το σπαθί του Thorin II Oakenshield κατά τη διάρκεια της Αποστολής του στο Erebor. Όπως και τα Glamdring και Sting, η λεπίδα του μπορούσε να ανιχνεύσει την παρουσία των Orcs και να προειδοποιήσει τον κάτοχό της λάμπωντας με ένα μπλε φως. Τα Goblins των Ομιχλιασμένων Βουνών το φοβόντουσαν και το ονόμαζαν Biter, Δαγκωτήρι. Το όνομα Orcrist σημαίνει "Τελωνιο-σφάχτης" στην Sindarin.

Δημιουργημένο από τους παλιούς Ξωτικο-μεταλλουργούς, το Όρκριστ είχε μια όμορφη και φανταχτερή θήκη και λαβή με πετράδια. Υπήρχαν ρούνοι πάνω στο σπαθί που έγραφαν το όνομά του. Τα Ξωτικά που το δημιούργησαν, όχι μόνο το έκαναν πολύτιμο όπλο, αλλά και φόβο και τρόμο για τους εχθρούς τους, ιδιαίτερα για τα Ορκς και άλλα κακά όντα. Όπως το Γκλάμντρινγκ και το Κεντρί, η λεπίδα του Όρκριστ μπορούσε να ανιχνεύσει την παρουσία των Ορκς και να προειδοποιήσει τον κάτοχό της λάμπωντας με ένα μπλε φως. 

H Σκοτεινή Πύλη και η Φρουρά της

Μετά το χτίσιμο της Gondolin, στο τέλος του Ξηρού Ποταμού, στο βόρειο τμήμα του Dimbar, η καμουφλαρισμένη είσοδος μιας σπηλιάς οδηγούσε μέσα στα Echoriath, τα Κυκλωτικά Βουνά. Αυτή η σπηλιά οδηγούσε με τη σειρά της σε μια σήραγγα που περνούσε μέσα από τα βουνά στο απόλυτο σκοτάδι: την μυστική Κρυφή Οδό. 

Στο τέλος της Κρυφής Οδού ήταν μια πύλη μέσα στο σκοτάδι, που ονομάστηκε, όπως ήταν φυσικό, Σκοτεινή Πύλη, η Πρώτη και η Εξωτερική Πύλη από τις Επτά Πύλες της Γκοντόλιν, που oδηγούσε μέσα στην χαράδρα του Όρφαλχ Έχορ, για να φτάσει στην μυθική πόλη της Γκοντόλιν. Η Πύλη είχε τη δική της φύλαξη, την Σκοτεινή Φρουρά, της οποίας ηγούταν, τουλάχιστον για κάποιο διάστημα, ο Ελεμμάκιλ, που φύλαγε το σκοτάδι της Οδού κάτω απ' τα βουνά, και μπορούσε να αντιμετωπίσει και να συλλάβει εισβολείς πριν καν φανούν. Τη στιγμή που κάποιος εισβολέας πιανόταν από τη Σκοτεινή Φρουρά, δεν του επιτρεπόταν να επιστρέψει πίσω απ' το δρόμο που είχε έρθει, και δια νόμου η Φρουρά έπρεπε να σκοτώσει εκείνους που πιάνονταν στη σκοτεινή Κρυφή Οδό.

Το Στέμμα του Κρυμμένου Βασιλείου

Το Στέμμα του Κρυμμένου Βασιλείου, ήταν το Μεγάλο Κράνος του Turgon, ιδρυτή και Βασιλιά της Gondolin, που το φορούσε ο ίδιος ως βασιλικό στέμμα. Δεν περιγράφεται με λεπτομέρεια, αλλά επειδή αναφέρεται και ως το Βασιλικό Κράνος του Turgon, φαίνεται ότι βασιζόταν σε ένα στρατιωτικό κράνος, σε παράδοση παρόμοια με αυτή της Gondor, πολύ καιρό μετά την Πτώση της Gondolin. Ένα ομοίωμα του Στέμματος, φτιαγμένο από διαμάντια, στεκόταν πάνω από την Τελευταία από τις Επτά Πύλες της Gondolin, την Πύλη του Ατσαλιού, στο τέλος του Orfalch Echor.

Οι Επτά Πύλες της Γκοντόλιν

Οι Eπτά Πύλες της Gondolin ήταν επτά πανίσχυρες πύλες που φύλαγαν το Orfalch Echor. Χτίστηκαν από τον βασιλιά Turgon για να προστατεύσουν την Gondolin από την εισβολή, ωστόσο, δεν ήταν μέσω αυτών που ο στρατός του Morgoth επέφερε την πτώση της Gondolin. Μέσα από αυτές πέρασαν οι Tuor και Voronwë για να μπουν στο Tumladen. Κάθε μία από τις πύλες είχε τη δική της μορφή και ειδική φρουρά.

 

Η Πύλη του Ξύλου
Η Πύλη του Ξύλου ήταν η πρώτη από τις Επτά Πύλες της Γκοντόλιν. Τοποθετήθηκε στο τέλος του μυστικού περάσματος και στην αρχή του Όρφαλχ Έχορ, σε μια αψίδα που περιβαλλόταν από κολώνες. Ήταν ουσιαστικά μια ξύλινη κρεμαστή πύλη που σηκωνόταν όταν κάποιος την άγγιζε σε ένα συγκεκριμένο μέρος, ένα χαρακτηριστικό που μπορούσε να ακυρωθεί σε περίπτωση πολιορκίας. Την ακολούθησε η Πύλη της Πέτρας.

Τούορ

Ο Tuor Eladar, γνωστός και ως Ulmondil ("Φίλος του Ulmo" σε Quenya), ήταν Adan του Οίκου του Hador και μεγάλος ήρωας των Ανθρώπων προς τα τέλη της Πρώτης Εποχής. Ήταν ο μόνος γιος του Huor και της Rian, ο σύζυγος της Idril, ο πατέρας του Eärendil και ο ξάδελφος του Túrin Turambar. Ήταν ισχυρός, ψηλός, γενναίος και όμορφος και κληρονόμησε τα χρυσά μαλλιά του Οίκου του Hador. Είχε μεγάλη γνώση και δεξιότητα διότι ανατράφηκε από Ξωτικά. Παρά το γεγονός ότι ήταν Άνθρωπος, είχε επιλεγεί από τον Vala Ulmo ως η τελευταία ελπίδα των Ñoldor μπροστά στον κίνδυνο του αφανισμού από τις δυνάμεις του Morgoth. 

Ο Τούορ γεννήθηκε τον χειμώνα του 472 της Πρώτης Εποχής μετά την Μάχη των Αμέτρητων Δακρύων, στην οποία σκοτώθηκε ο πατέρας του, ο Χούορ. Μόλις έμαθε ότι η μάχη χάθηκε, η Ρίαν απελπίστηκε και έφυγε απ' το Ντορ-λόμιν ενώ ήταν ακόμα έγκυος στον Τούορ. Θα είχε χαθεί και θα πέθαινε αν δεν ήταν τα Ξωτικά Σίνταρ του Μίθριμ που την έσωσαν και την πήραν στο σπίτι τους στα βουνά του Μίθριμ. Ο Τούορ σύντομα γεννήθηκε και ανατράφηκε από τα Γκρίζα Ξωτικά. Αργότερα, ο αρχηγός τους, ο Άνναελ, είπε στη Ρίαν ότι ο Χούορ χάθηκε στη μάχη. Σύντομα έπεσε σε θλίψη στα είκοσί της χρόνια και πήγε στο Χάουδ-Εν-Ντένγκιν, στο Λόφο της Σφαγής, και βλέποντας τους λόφους των σαπισμένων και απογυμνωμένων απομειναριών, αρρώστησε και πέθανε.

Χούορ

O Huor ήταν ένας από τους Edain και ήρωας των Ανθρώπων κατά την Πρώτη Εποχή. Ήταν ο νεότερος γιος του Galdor, του Άρχοντα του Dor-lómin, ο αδερφός του Húrin Thalion, ο εγγονός του Hador Lórindol, ο πατέρας του Tuor και ο παππούς του Eärendil. Είχε ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια από τον Οίκο του παππού του, και θεωρούταν ένας από τους ψηλότερους των Edain. Σκοτώθηκε στη Nirnaeth Arnoediad. Οι Númenóreans τον μνημόνευαν ως τον ηρωικό παππού του Eärendil του Ευλογημένου.

 
Ακολουθώντας το έθιμο των Ανθρώπων εκείνων των ημερών, ο Χούορ και ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Χούριν, αναθρεύονταν από το θείο τους τον Χάλντιρ, τον Αρχηγό των Χαλάντιν του Μπρέθιλ, και κατοικούσαν σε αυτό το δάσος τον καιρό της Μάχης της Ξαφνικής Φλόγας το 455 της Πρώτης Εποχής.

Χούριν

Ο Húrin, κυρίως γνωστός ως Húrin Thalion αλλά και Úmarth, ήταν ο πρωτότοκος γιος του Galdor και της Hareth, ο μεγαλύτερος αδελφός του Huor, ο σύζυγος της Morwen, ο πατέρας του Túrin Turambar και της Nienor, και ο Άρχοντας του Dor-lómin. Συνελήφθη από τον Morgoth στη Nirnaeth Arnoediad και ο ίδιος και οι συγγενείς του ήταν καταραμένοι από τον Σκοτεινό Άρχοντα. Η κατάρα οδήγησε σε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες, αλλά και τραγωδίες, της Πρώτης Εποχής. Λέγεται στο Silmarillion ότι ήταν ο μεγαλύτερος πολεμιστής των Ανθρώπων στην Πρώτη Εποχή. Το όνομα Húrin Thalion σημαίνει "Δυνατός Ήρωας" και το Úmarth σημαίνει "Νοσηρή Μοίρα" στη Sindarin.

Ο Χούριν ήταν ο εγγονός του Χάντορ Λόριντολ, ιδρυτή του Οίκου του Χάντορ, και ανατράφηκε με τον μικρότερο αδελφό του τον Χούορ στο Δάσος του Μπρέθιλ. Το 458 της Πρώτης Εποχής, οι αδελφοί εντάχθηκαν σε μια πολεμική ομάδα, αλλά χωρίστηκαν και παγιδεύτηκαν στην Κοιλάδα του Σίριον. Ο Βάλα Ούλμο προκάλεσε τη δημιουργία ομίχλης και οι δύο τους διέφυγαν στο Ντίμπαρ. Από εκεί, οι Αετοί τους πήγαν στις πύλες της Γκοντόλιν, της Κρυμμένης Πόλης. Ο Βασιλιάς Τούργκον καλωσόρισε τους αδελφούς, ενθυμούμενος μια προφητεία που έλεγε ότι τα παιδιά του Χάντορ θα βοηθούσαν την Γκοντόλιν στην πιο σκοτεινή ώρα της. Έμειναν με τον Τούργκον για ένα χρόνο και, αφού έδωσαν όρκο μυστικότητας, επέστρεψαν στο Ντορ-λόμιν κάποια στιγμή πριν το 462.

Ίντριλ

H Idril, που ονομαζόταν επίσης Celebrindal, ήταν ένα Ñoldorin Ξωτικό της Gondolin και η κόρη του Turgon και της Elenwë. Ήταν η σύζυγος του Ανθρώπου Tuor και η μητέρα του Eärendil του Ναυτικού, του Μισο-Ξωτικού. Το όνομα Idril είναι η Sindarin μορφή του Quenya ονόματος Itarildë (ή Itarillë), που σημαίνει "Λαμπρότητα". Το όνομα Celebrindal είναι και αυτό στη Sindarin, σημαίνει "Ασημοπόδαρη" και της δόθηκε επειδή κυκλοφορούσε πάντα ξυπόλητη.

 
Η Ίντριλ Κελεμπρίνταλ ήταν το μόνο παιδί του Τούργκον, του Βασιλιά της Γκοντόλιν. Συμμετείχε στη Φυγή των Νόλντορ και, καθώς διέσχιζαν το παγωμένο Χελκαράξε, η μητέρα της, η Ελένγουε, πέθανε. Στην Γκοντόλιν, την αγαπούσε μυστικά ο ξάδελφός της, ο Μαέγκλιν, ο γιος του Έολ του Σκοτεινού Ξωτικού και της Αρέδελ, της αδελφής του Τούργκον. Δεν υπήρχε όμως καμία ελπίδα γι' αυτόν, καθότι οι Έλνταρ δεν παντρεύονταν με τόσο στενούς συγγενείς. Επιπλέον, η Ίντριλ (ορθώς) διαισθανόταν ότι υπήρχε μέσα του κάτι παράξενο και στραβό και τον απέφευγε για όσο χρονικό διάστημα υπήρχε η Γκοντόλιν.

Μαέγκλιν

O Maeglin ήταν ο γιος του Eöl του "Σκοτεινού Ξωτικού" και της Aredhel, της κόρης του Fingolfin, κατά την Πρώτη Εποχή. Ήταν πρίγκηπας του Κρυφού Βασιλείου της Gondolin αλλά και ο μεγαλύτερος προδότης των Αρχαίων Ημερών, καθότι αποκάλυψε τη θέση της Κρυμμένης Πόλης στον Σκοτεινό Άρχοντα Morgoth, ο οποίος αργότερα την λεηλάτησε και την κατέστρεψε. Maeglin σημαίνει «Aιχμηρή Mατιά» στη Sindarin.

Η Αρέδελ είχε αφήσει την Γκοντόλιν για να περιπλανηθεί στο Μπελέριαντ. Στο δάσος του Ναν Έλμοθ γνώρισε τον Έολ, ο οποίος έκανε ένα μαγικό ξόρκι ώστε εκείνη να χάνεται στο δάσος και να καταλήγει κοντά στο σπίτι του, έμεινε μαζί του και γέννησε τον Μαέγκλιν. Το παιδί μεγάλωσε ακούγοντας ιστορίες για την Γκοντόλιν, την Κρυμμένη Πόλη, και για τον θείο του, τον Τούργκον, ο οποίος δεν είχε διάδοχο για τον θρόνο, ώστε γεννήθηκε σιγά σιγά στο μυαλό του η ιδέα να αφήσει πίσω του τα σκοτεινά μέρη του Ναν Έλμοθ.

Έολ

O Eöl, γνωστός ως Σκοτεινό Ξωτικό, ήταν ένας Sinda του Beleriand και μεταλλουργός υψηλών δεξιοτήτων στην Πρώτη Εποχή. Ήταν σύζυγος της Aredhel, της αδελφής του Turgon, και πατέρας του Maeglin. Συγγενεύοντας με τον Thingol, έφυγε από το Doriath για το δάσος του Nan Elmoth. Έγινε φίλος των Νάνων του Nogrod και του Belegost και δημιούργησε δύο μεγάλα μαύρα σπαθιά, τα  Anguirel και Anglachel. Το Anglachel, το οποίο αργότερα έγινε το Gurthang, το σπαθί του Turin, το έδωσε στον Thingol. Σκότωσε την Aredhel και ο ίδιος σκοτώθηκε στην Gondolin.

Ο Έολ γεννήθηκε στα Χρόνια των Δέντρων με καταγωγή από τους Αβάρι και τους Σίνταρ. Έγινε μεταλλουργός εξαιρετικών δεξιοτήτων και δημιούργησε το Γκάλβορν, ένα μαύρο, λαμπερό μέταλλο, από το οποίο σφυρηλάτησε μια πανοπλία την οποία φορούσε στα ταξίδια του. Από τα πολλά ξίφη που είχε σφυρηλατήσει, το Ανγκουίρελ ήταν ένα από τα μαύρα σπαθιά που κράτησε για τον εαυτό του, ενώ το άλλο μεγάλο σπαθί, το Άνγκλαχελ, δόθηκε στον Θίνγκολ, τον Υψηλό Βασιλιά των Σίνταρ κατά την Πρώτη Εποχή.
 

Αρέδελ

H Aredhel, που ονομαζόταν επίσης Ar-Feiniel, η Λευκή Κυρά των Noldor, ήταν το τρίτο παιδί και η μοναχοκόρη του Fingolfin, του Υψηλού Βασιλιά των Noldor, και της Anairë που ήταν επίσης Noldo. Τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια της ήταν ο Fingon και ο Turgon, ενώ είχε και ένα νεότερο αδελφό, τον Argon, ο οποίος δεν αναφέρεται στο δημοσιευμένο Silmarillion, αλλά σε παλαιότερες σημειώσεις. Ήταν η μητέρα του Maeglin και η σύζυγος του Eöl, του Σκοτεινού Ξωτικού. Ήταν, επίσης, λάτρης των Γιών του Fëanor, ειδικά του Celegorm και του Curufin. Το όνομα Aredhel σημαίνει "Ευγενές Ξωτικό" στη Sindarin.

 
Η Αρέδελ γεννήθηκε στο Βάλινορ και πιθανότατα στην Τίριον, την πόλη των Νόλντορ στο Άμαν. Ήταν ψηλή και δυνατή και αγαπούσε το κυνήγι και την ιππασία στα δάση. Το δέρμα της ήταν χλωμό, τα μαλλιά της σκούρα, και πάντα ήταν ντυμένη σε ασημί και λευκό. Στην φυγή των Νόλντορ από το Άμαν, ακολούθησε τον πατέρα της, τον Φινγκόλφιν, και τα αδέλφια της στην πορεία τους από το παγωμένο Χελκαράξε στη Μέση-Γη. Η μητέρα της όμως, η Ανάιρε, δεν πήγε μαζί, αν κι όλα τα παιδιά της ακολούθησαν τον πατέρα τους.